Lee Aaron – Radio On

Metalville

lee aaron radio on 3000X30001

De Corona pandemie doet vreemde dingen met de mensen, daar vertel ik niets nieuws. Zo hadden gitarist Sean Kelly (niet te verwarren met de vroegere Ierse wielrenner), bassist Dave Reimer, drummer John Cody en last but not least zangeres Lee Aaron zich een week van de buitenwereld afgesloten en kwamen naar buiten met een aantal nieuwe songs waarvan er 12 te bewonderen zijn op hun nieuwe album “Radio On” Over het vorige album van Lee Aaron “Diamond Baby Blues” schreef ik al dat het een album was zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden. Wel nu, over “Radio On” ben ik de zelfde mening toegedaan. Als deze lekker in het gehoor liggende rock en powerpop eens vaker op de reguliere radio stations te horen zou zijn, in plaats van het zinloze gewauwel van zich zelf leuk vindende ‘DJ,s’, dan zette ik vanzelf vaker de ‘radio on’.
De inmiddels 59 jarige Lee – die als ‘metalqueen’ haar hoogtij dagen beleefde in de eighties – ziet er goed geconserveerd uit en dat geld ook voor haar stem. Die heeft aan kracht niets ingeboet zoals meteen al duidelijk wordt als Vampin de laserstraal passeerd. Soul Breaker lijkt er nog een schepje bovenop te doen. Haar stembeheersing is te vergelijken met een spinnende poes die daar waar het nodig is venijnig haar klauwen uitslaat. Daar is Wasted een duidelijk voorbeeld van.
Gedeeltelijk staat de cd vol met recht toe/recht aan rock songs waarin het voor Sean lekker soleren is, maar waar je ook veel invloeden van andere, oudere bands tegen komt als Status Quo, Joan Jett en bijvoorbeeld Suzie Quatro. Welke songs dat zijn laat ik aan de lezer zelf over om te ontdekken. Iets moderner van aanpak is Soho Crawl, dat afgeleid lijkt te zijn van Cadillac, een nummer van de mannelijke Canadese rockvariant Danko Jones.
Ach, deze uitspattingen storen niet en moet je met een knipoog nemen. De band heeft genoeg in huis om je ook nog eens te verblijden met een swingende boogie als Russian Doll, waarin – daar is de knipoog weer – een klassieke Russische solo.
Het zijn toch vooral de ballads die me het meeste aanspreken, zoals het bijna episch te noemen Devils Gold, dat uiteraard voorzien is van een voortreffelijke gitaar solo, maar ook nog eens uitgewerkt is met meerstemmige zang. Om te zeggen dat dit het hoogtepunt van deze cd is zit ik in een tweestrijd met deze song en Twenty One. Dat is appels met peren vergelijken want dit is een subtiele ballad pursang, ook alweer schitterend uitgewerkt. Een song die tevens hangen blijft.
Met een cd als “Radio On” in de cd speler kan de radio mij gestolen worden!
© Harm Lutke

lee aaron 01