Lee Aaron - Diamond Baby Blues

Metalville

Lee Aaron 325

Lee Aaron klinkt precies zoals je van een rockchick met ballen mag verwachten en na de opener Diamond Baby weet ik al dat de resterende 48 minuten de koptelefoon op mijn kop geplakt blijft. Albums als "Diamond Baby Blues" worden tegenwoordig bijna niet meer gemaakt. In een tijd dat retro (wat een mooi woord is dat toch voor ouwe zooi) hoogtij viert waan je je met deze CD terug in de woelige jaren 70 toen hardrock en heavy blues bands stadions lieten vollopen. Dat zal de niet meer zo piep zijnde Canadese zangeres zelf ook meegemaakt hebben. So what! Daar is niks mis mee! Haar stem is in de loop der jaren alleen maar rijper en rauwer geworden.
,,I'm a woman, I can sing the blues" zingt ze op I'm A Woman en dat laat ze op dit nummer dat bekend werd door Koko Taylor horen ook! Het nummer dat sterke overeenkomsten vertoond met Manish Boy is samen met Mistreated (Deep Purple) een song waarin haar stem het beste naar boven komt, heerlijk ongepolijst en vol passie.
Mistreated en I’m A Woman zijn niet de enige covers die deze CD sieren, yep, ik zeg sieren! Covertjes zijn vaak niet meer als nagespeelde songs zonder bezieling, maar ook bij Black Cat,You're No Good en de afsluiter My Baby geeft Lee er een geweldige persoonlijke draai aan. Van de ene zangeres kan je dat hebben, van de andere niet. De vroegere Metal Queen – in haar gloriejaren was Lee typisch zo'n vrouw die je moeder liever niet als haar schoondochter wenste – heeft nog steeds een strot die je zonder versterking 5 straten verder nog hoort! Gooi je wekker weg, zet Lee op je nachtkastje en vertel haar hoe laat je er uit moet, gegarandeerd dat je niet meer indoezeld! (de buren ook niet) Sorry als ik even afdwaal!
American High is ook alweer zo’n heerlijke stamper en dat mag ook gezegd worden van Miss Mercy waarin ik fragmenten van Paradise City meen te herkennen. Het persbericht meld dat de begeleiding in handen is van slechts een drietal muzikanten, maar zo klinkt het niet. Daarom des te meer respect voor Sean Kelly: gitaar, Dave Reimer: bas en John Cody: drums die een puik stukje vakwerk leveren.
Songs als Hard Road en In The Bedroom zouden door onze eigen Dirty Denims uitstekend te coveren zijn, zij vertonen veel overeenkomsten met het repertoire van deze band.
Heerlijk rauw, zwoel en hees klinkt Lee wederom in het bluesy Cut Way Back. Dit is ook weer zo’n indrukwekkend nummer die het aanschaffen van deze CD meer dan waard maakt.
De 12 songs op dit album zullen geen kans op de orginaliteitsprijs maken, boeit ook niet.
Het bevestigd wel wat ik in mijn inleiding al aan gaf: ,,Zulke CD's worden er bijna niet meer gemaakt”….en dat is jammer!!!!
© Harm Lutke

lee aaron 625