The BluesBones – Chasing Shadows

Naked Records

bluesB 325

The BluesBones flikken het weer! Zij weerstonden de verleiding om een cover naar hun hand te zetten en hebben hun nieuwe album “Chasing Shadows” voorzien van maar liefst 11 eigen werken. Dat is knap want de laatste tijd krijg ik vaker de indruk dat het bij veel bands aan inspiratie ontbreekt en er een paar covers (pas op: daar zitten soms hele mooie versies tussen) op de CD geslingerd worden om aan een aantal minuten te komen. Een cover tijdens een concert gaat er altijd in maar bij een CD ligt dat toch anders.
Ik ben in het gelukkige bezit van nog enkele albums van Nico de Cock – zang, Stef Paglia – gitaar/ backing vocals, Edwin Risbourg – Hammond orgel/ piano/ backing vocals, Geert Boeckx – bas en nieuwe drummer Koen Mertens en dat stelt me in de gelegenheid om die ook nog even te beluisteren alvorens een oordeel over “Chasing Shadows” te vellen en daarbij valt op welke progressie de band gemaakt heeft. Ik wil het schrijfwerk van Nico, Stef en Geert niets te kort doen, maar nu ook Edwin Risbourg de pen ter hand genomen heeft hoor je verschil in de songs die veel gevarieerder klinken en ook aantrekkelijker zijn voor de niet bluesliefhebber.
Bij Find My Way Out waarmee geopend wordt, wordt je al verwend met soulvolle zang, een vlijmscherpe gitaarsolo, sfeervol Hammond-spel, dat hier en daar aan John Lord (Deep Purple) doet denken en dat allemaal tegen een achtergrond van een strakke en stomende ritmesectie. En,...dan zijn er nog 10 songs te gaan! 

Going Down' is de volgende en mocht je denken dat is een song van Freddie King, dan zit je er helemaal naast, want dit nummer dat als single uitkomt werd door Nico en Edwin geschreven. Het is een midtempo rocker met een vette slide solo van Stef Paglia, de brommende bas van Geert Boecks en naast de zang ook een gesproken gedeelte van Nico. Demons Blues gaat gepaard met een twangy gitaargeluid van Stef en een waterig orgeltje dat steeds sterker voor de dag komt en een stempel op dit nummer drukt. A Better Life zet tot dansen aan en ook bij het aanstekelijk groovende Love Me Ore Leave me – waarbij de backings versterkt worden door Whitney Tai – geven de hersenen wederom impulsen door naar heupen en voeten. Was dit een lekker nummer dat meteen hangen blijft door zijn – noem het maar – vrolijkhheid, hierna slaat er een beetje droefheid toe met de slowblues Sealed Souls. Dit is echter wel het absolute hoogtepunt van deze CD en hierbij kan de pure bluesliefhebber zijn vingers aflikken! Alles klopt gewoon: de stem van Nico die de smart van zich af zingt gevolgd door een gevoelige wereldsolo van Stef, zo hoort een emotionele blues te klinken. Romance For Rent is een nummer met een lekkere drive waarin dit keer een fraaie orgelsolo en Nico die zijn stem verlaagd naar het type Barry White. Diezelfde drive/groove heeft ook Psycho Mind, met complimenten aan de ritme sectie! Tot nu toe kent de CD nog geen zwak moment en ik kan nu al verklappen dat dat er met het lome Betrayal, het swingende Seesaw Blues en het funky The End (toepasselijke titel om dit album mee te beëindigen) ook niet te vinden zal zijn.
De teksten voor de songs kwamen soms uit de lucht vallen door bijzondere gebeurtenissen. Seesaw Blues ontstond bijvoorbeeld tijdens een tour in Duitsland toen de band een speeltoestel testte die uit eindelijk in de open haard belandde.                                          

The Bluesbones leveren met “Chasing Shadows” een schitterend album vol variatie af met voor elk wat wils.
Heeft het zin om de band opnieuw een veer in de poeperd te steken nadat de jury van The European Blues Chalenge dat vorig jaar al gedaan had door deze Belgische top band tweede te laten worden? Ik zeg ja, want mocht deze CD toen al het daglicht hebben gezien had er misschien wel een eerste plaats in gezeten!
© Harm Lutke

bluesB 625