Micke Bjorklof & Blue Strip – Twentiefive Live

 HokaHey Records 1801

Micke Bjorcklof 325

Finland staat er om bekend dat er veel hardrock en metalbands van naam rondrennen, maar dat er ook op een hoog niveau gebluest wordt is voor velen nieuw. Ach het land ligt ook een aardig stukkie uit de buurt en ik zie een band als Micke Bjorklof & Blue Strip niet een, twee, drie een weekendje naar Nederland afzakken om ons met hun muziek te verblijden.
Afgaande op hun live dubbelaar “Twentiefive Live” is dat best jammer, maar gelukkig zijn er dus deze cd's.
“Twentiefive Live” werd uitgebracht vanwege het jubileum dat de band viert en is het 7e album in het bestaan van deze band.
1200 enthousiaste fans – of zij die het na deze avond werden – waren aanwezig bij het Blues Baltica Festival 2017 in Eutin, Duitsland, waar deze opnames werden gemaakt.
Micke Bjorklof & Blue Strip bestaat uit Lefty Leppänen – gitaar/vocals, Teemu Vuorela – drums, Seppo Nuolikoski – bas/vocals, Tim Roiko-Jokela – percussie/MalletKAT en natuurlijk de naamgever Micke Bjorklof – lead vocals/harmonica en gitaar.
Al bij de opener van de eerste cd, Jack The Black Hat, wordt al duidelijk dat we over het geluid de eerst volgende 47 minuten niets te klagen hebben. Voor een live cd is dit verbazend helder en goed!
Maar laten we Micke Bjorklof zelf even aan het woord hier over:
“That night the response of the enthusiastic audience somehow drove the band to a new energy level which I think you also can feel when you listen to this album. When we went through these recordings later, this show stood out for its good energy level throughout the show. We came to the conclusion that a live album recorded from one show might be the way to go and makes for a better showcase of  what this band is about…which is: entertaining the crowds! So here we are and we are proud and excited to present the first ever concert album by Micke Bjorklof & Blue Strip”.
Goede zang (ook samen), lekker gitaarwerk (zowel slide als akoestisch) scheurende harmonica en opzwepende ritme’s zijn de ingrediënten van deze cd's waar het speelplezier van af spat.
Bij het aanbod van in totaal 21 songs zal ik er een paar uitpikken die voor variatie zorgen. Last Train To Memphis is bijvoorbeeld een echte festival knaller terwijl After The Flood – een eerbetoon aan New Orleans n.a.v. de overstroming – door zijn Latin ritme en vooral het gitaarspel een nummer van Santana zou kunnen zijn. 36 Cuts mag je rustig rockabilly noemen, terwijl op Honey Hush het etiket rock’n roll geplakt mag worden. Veel variatie, dus geen verveling is een kenmerk van deze band en dat demonstreren ze op de tweede CD nog maar eens met Gumbo Mama (een funky gitaartje, fijne percussie) gevolgd door Stone Inside, een shuffle met fraaie piano solo. Killer Woman is zo weggelopen uit New Orleans, dat hoor je niet alleen aan de tekst maar ook aan het ritme. Door al deze variaties zou je bijna vergeten dat we hier met een bluesband te maken hebben. Met Ramblified, een ode aan Son House, zijn we echter weer bij de les. Deze Delta blues is de afsluiter van de show, maar met de boogie Let Me Love You Baby en de ballad Sweet Dream’s A Sweet Dream volgen er nog 2 toegiften. Geen slow blues? Nee, op laatst genoemde ballad na houd de band anderhalf uur lang het tempo er goed in en dat is best lekker! Je mist helaas de visuele beelden, maar door dit album verlang je direct naar de (blues) festivals!

micke bjorklof 625