Letzte Instanz – Morgenland

AFM Records

LI 325

Letzte Instanz is het buitenbeentje in het genre dat Neue Deutsche Härte (NHD) genoemd word.
Is de sound van de NHD voornamelijk gebaseerd op zware Duits zingende brulstemmen, snoeiharde gitaar-rifs, bombastische synths en ‘Donnerwetter’ drumslagen, bij Letzte Instanz zul je dit zelden gezamenlijk aantreffen. Van Synths wordt al helemaal geen gebruik gemaakt, maar wel van cello en viool die een stempel op hun sound drukken. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘Brachialromantik’, soms heavy, soms gepolijst maar altijd melodieus, ...zéér melodieus!
Dat zij 20 jaar geleden als een folkrock bandje begonnen zijn hoor je nog wel eens in hun sound terug, net zo als de Gothic Rock en Dark Wave invloeden die daarop volgden, maar de band heeft zich dermate ontwikkeld dat er nu meer sprake is van een mengeling van rock en pop.
Morgenland” start met Morgenland, een beetje flauw misschien om zo deze recensie te beginnen, maar ik heb de volgorde niet samengesteld. Het is wel een prima opener, lekker refrein dat je naar meer van dit werk doet verlangen. Dan zal men toch eerst even Schwarz moeten passeren. Dit nummer komt een beetje duister over en voldoet het meest aan de eisen die je van NDH mag verwachten. Dan komt Disco D’ Amour vrolijker binnen, al moet je je niet op de titel vastpinnen, wel leuk om op mee te deinen maar dansen gaat me te ver. Strijdvaardiger gaat het verder met Mein Land, een van de sterkere nummers op deze cd. Een soort protest song waarin men een halt toe roept aan politieke partijen die het land naar de kl… helpen. Na een sterk nummer volgt vaker een iets minder tot de verbeelding sprekend nummer en dat is op deze cd ook zo, al is dat een kwestie van smaak natuurlijk. Glueksritter en Ikarus zijn niet verkeerd en zullen na meerdere draaibeurten aan kracht winnen, maar zij leggen het toch af tegen Noch Einmal, wederom één van de hoogtepunten. Asche Zu Gold is gemaakt op de stem van Holly Loose, maar mocht het door iemand als Till Lindemann gezongen worden en zouden de gitaar aangeslagen iets harder zijn, dan was het zeker een hit voor Rammstein geworden want dit is NDH puur.
Door nummers als Du Lebst, Wellenreiter, Symphonie en afsluiter Fuer Immer maakt de tweede helft van de cd meer indruk op mij, voornamelijk door de fraai uitgewerkte melodie-lijnen. Zij sluiten ook meer aan op hun vorige, indrukwekkende cd “Liebe In Krieg”.
Wel lijkt het alsof cello en viool dit keer meer op de voorgrond treden en het geheel daardoor iets liever klinkt.
Rest me nog te vertellen dat er ook nog naast dit album een gelimiteerde Digipack versie met 14 tracks uit gebracht is.
Als je onder de indruk was van “Liebe In Krieg”, dan zul je van dit album niet teleur gesteld zijn.
© Harm Lutke

LI 625