More Than Blues – Branded By The Blues

Blues Company

More Than Blues325

Debuut cd’s hebben bij mij altijd een streepje voor. Ze maken nieuwsgierig. Heb je hier het debuut in handen van een superband of is het de zoveelste band die een poging doet om naar de top te klimmen maar al door de eerste sport van de ladder heen zakt?
In het geval van More Than Blues, dat zojuist hun eersteling “Branded By The Blues” ten doop heeft gehouden moet ik het antwoord voorlopig schuldig blijven. Als ik het fraaie hoesje bekijk en de tracklist van 6 nummers doorloop kom ik 5 covers tegen en dat stemt niet erg hoopvol.
Gestart wordt met Can’t Get Next To You en dat levert meteen de eerste verrassing op, want het is knap hoe de band dit nummer van The Temptations in een bluesversie heeft weten te verpakken. De nieuwsgierigheid is gewekt.
More Than Blues bestaat uit een viertal oude rotten wiens namen mij in eerste instantie niet veel zeggen maar de bands waarin zij gespeeld hebben des te meer. Zanger-gitarist Lain Barbier speelde o.a. bij Turbo en Diesel, drummer Nico Groen trommelde o.a. bij Flavium en Normaal, organiste Anita Duijf drukte de toetsen in bij o.a. Girlie en de Chileense bassist Mauricio Guerra Lopez begeleidde o.a. Dilana Smith. Een stelletje doorgewinterde muzikanten dus en dat is te horen!
Jump Mama is een cover van Allen Toussaint en dat krijgt een bewerking dat uiteindelijk uitgroeit tot een stevig rockend nummer met funk invloeden.
Een slowblues mag op een beetje blues-cd niet ontbreken en hierbij treed men de liefhebbers tegemoet met het zelf geschreven You’ve Mistreated Me. De rouwe stem en lekker, klagend gitaarwerk van Lain Barbier en subtiele orgelklanken zetten hier de toon.
Muddy Waters’ Got My Mojo Working moest ook aan een metamorfose geloven en grooved als de neten. Hierbij zijn naast de gitaar ook orgel en bas solo’s te horen. Funk liefhebbers zullen meteen enthousiast zijn, ik moet er toch even aan wennen. Zo groovend heb deze klassieker namelijk nog nooit gehoord!
Aan I Put A Spell On You is niet te veel gesleuteld, hierbij is men dicht bij het origineel gebleven en het nummer is dan ook – ondanks de prima gitaarsolo – niet echt opvallend.
De grootste verrassing is voor het laatst bewaard, dat is zonder meer hun vertolking van Money, jawel, de hit van Pink Floyd!
Hoe zij dit nummer weten aan te pakken is zeer knap en verdient respect! Zoiets verwacht je dus echt niet van een bluesband, maar het kan en klinkt niet eens storend.
Hoewel ik aanvankelijk een beetje terughoudend was om een oordeel te geven over een cd vol ‘covers’, kan ik na 2 draaibeurten niet ontkennen dat deze aanpak van More Than Blues me zeer goed bevallen is!
Na dit album zal de lat waarschijnlijk hoger gelegd worden en is er de roep naar eigen werken, maar als dat niet zou lukken dan kan mij dat eigenlijk niks verblotekonten! Er staan dozen vol classics te wachten om opgefrist te worden en dat is - zoals uit dit debuut blijkt - een kolfje naar de hand van dit gezelschap!
Oh, ja de eerste sporten van de eerder in dit artikel aangehaalde ladder zijn zonder problemen genomen!
© Harm Lutke

More than Blues625