Leif de Leeuw Band – Until Better Times

Continental Europe

Leif de Leeuw325

Lang, heel lang geleden (nou ja, 7 jaar, maar inmiddels honderden concerten en festivals verder) ging ik voor Bluesrockpagina.nl naar een concert van Sonny Hunt in de Bluesrock Garaasj te Geleen. Schitterende gitarist die Sonny, die als verrassing 2 bloedjonge, talentvolle gitaristen meegenomen had om lekker te jammen, maar ook om deze jonge snaken hun eigen ding te laten doen in de talrijke solo’s die je om de oren vlogen. Beiden – Rory de Kievit aka Rory M.I. en Leif de Leeuw – op dat moment respectievelijk 20 en 15 jaar oud - zijn dan al winnaars van de Sena Young Talent Guitar Award. Voor iedere gitaarliefhebber was dit een fantastische avond die me lang is bijgebleven ook al omdat ik daar voor het eerst interviews afnam. In het interview met Leif vertelde hij me dat hij graag een eigen band wilde hebben om zich toe te leggen op vooral de rock in de bluesrock.
Nu 7 jaar en een flinke portie kin-begroeiing later is die band er (al een tijdje) en draait hun CD “Until Better Times” enthousiast zijn rondjes in mijn CD speler. Leif heeft woord gehouden want wat is All Coming Back een heerlijk logge opener! Lekker zwaar aangezet doet het een beetje aan Led Zeppelin denken.
Deze band, die naast Leif de Leeuw (gitaar) uit Tim Koning (drums), Boris Oud (basgitaar) en Britt Jansen (gitaar en vocals) bestaat heeft meer verrassingen in petto. Het kwartet dat op deze CD aan gevuld wordt met organist/gastmuzikant Willem ’t Hart, beperkt zich niet alleen tot bluesrock maar schud net zo gemakkelijk funk, soul, fusion, country en southern rock uit de mouwen.
Heb ik hierboven Leif enkele veren in de bibs gestoken, mijn bewondering voor Britt Janssen is net zo groot. Wat is zij een veelzijdige en gedreven zangeres, die zich in iedere song kan inleven en daarin de sfeer bepaald. Het maakt haar niet uit of dat southern rock nummers zijn als Getting Older, Doing It Allright en Taking All My Time, het funky Be Loyal of een powerballad als Thank You.
Leif en Britt kunnen terug vallen op een zeer solide ritme sectie die in ieder nummer er heerlijk op los grooved en dan is er ook nog eens dat orgel van Willem ’t Hart, dat voor een extra volvet geluid zorgt.
“Until Better Times” bevat alleen eigen werken met veel variatie, wat wel zo lekker is, maar waar in je ook invloeden van o.a. The Allman Brothers, Led Zeppelin en Henrik Freischlader tegenkomt. Storend is dat niet, het zou pas erg en jammer zijn als ze echt op een of andere band leken! Het eigen geluid dat komt nog wel, maar voor mij is dit album veel meer dan een opvulling van het gat van 7 jaar dat ik niks meer van Leif de Leeuw gehoord heb. Ik mag wel zeggen een van de beste albums (in dit genre) van dit jaar!
Gezien de leeftijden der bandleden zou je geneigd zijn om te zeggen dat dit viertal een band voor de toekomst is, maar als je dit album geluisterd hebt weet je dat ze er nu al zijn!

 Leif de Leeuw625