Tamara Woestenburg - The Colony

 

 the-colony-325

Nu het ‘draaistoel seizoen’ op tv weer in volle gang is en vele ‘talenten’ zicht te kakken zetten voor heel Nederland, komt Tamara Woestenburg met haar debuut album “The Colony” om de hoek kijken.
Dat is knap en verdient in deze tijd respect! Zij voorkomt hiermee een hoop ellende zoals voorrondes, battles en andere onzin die alleen maar gericht zijn op kijkcijfers.
Tamara slaat dit station over, gaat haar eigen weg en levert een album af met muziek die zij wil maken en zoals zij denkt dat goed is. “The Colony” is geproduceerd door de New Yorkse producer/muzikant Kramer (Pulpfiction soundtrack, Sufjan Stevens, Daniel Johnston). Hij was dusdanig onder de indruk van Tamara's kwaliteiten dat hij er wel een reisje naar ons kikkerlandje voor over had om de plaat hier te produceren nadat eerdere pogingen in de US misliepen en Tamara zelfs in een cel deden belanden.
“The Colony” zit gestoken in een hoesje met knap artwork, waarbij het gezegde “Knap van buiten, maar rot van binnen” niet op gaat. Nee, met deze cd geeft de Rotterdamse zangeres een visite kaartje af dat normaal gesproken vele deuren doet openen.
Een aangename stem om naar te luisteren, die hier en daar aan andere zangeressen doet denken, is één van Tamara’s pluspunten, het vermogen om pakkende liedjes te schrijven is een andere.
Van de 10 songs die het album rijk is zijn er 9 van eigen makelij, alleen voor Heaven stonden David Byrne (Talking Heads) en Jerry Harrison garant.
Op dit album laat Tamara zich van vele kanten horen. Heartache In The Making en To Say Farewell To A Stranger zijn typische singer/songwriter songs die je bij een optreden in stilte doen meedeinen. Pink-Eyed Soul is door de elektrische gitaar begeleiding een – voor dit album - ruig nummer en een schril contrast met het daarop volgende Take Me waar een LP kraakje doorheen loopt. Een heerlijk en goed uitgewerkt luisterliedje is het breekbare Nocturne waarin haar stem pas goed tot zijn recht komt. Die stem gaat flink de hoogte in tijdens enkele passages op Declaration Of Dependence, maar is soms donker op Heaven. Het abrupt eindigende The Devil And The Roundabout zal velen bekend in de oren klinken daar het in de verte aan Suzanne van de onlangs overleden Leonard Cohen doet denken.
Het meest opvallend nummer op dit album is NYC Subway dat door een bubbelend elektronisch geluidje beheerst wordt en tussen de soms dromerige luisterliedjes enigszins uit de toon valt.
Dit is dan in mijn beleving het enige minpuntje, dat er helaas voor zorgt dat 'slechts' 90% van dit album het luisteren meer dan waard is,……….maar,…. dat is niet niks!

the-colony-625