Mike Roelofs

  • BJ Baartmans – Verzamelaar

    B.J. 325

    Na mijn recensies van “Angels In The Snow” (Hidden Agenda Deluxe feat. Oh Susanna) en @ventures In The Shadows (The Space Age Travellers) zou ik deze week bijna willen uitroepen tot “BJ Baartmans week”, want in de stapel cd’s die mij smekend aan kijken om behandeld te worden trof ik “Verzamelaar” aan van deze ondergewaardeerde songsmid uit het Noord Brabantse Boxmeer.
    Niet dat dit een verrassing is, want ik was hiervan uiteraard op de hoogte, maar de tijd ontbrak en ook een beetje de interesse. Nederlandstalig is aan mij als rock, maar ook bluesliefhebber niet zo erg besteed. Maar toch neem ik een groeiende belangstelling waar voor de werken van deze sympathieke Brabo, zeker nadat ik hem enkele keren live heb gezien. Samen met Mike Roelofs op toetsen maakte hij onlangs nog indruk op de eerste editie van het Southern Roots Festival in het Savelberg Klooster in Heerlen. Een prachtige ambiance voor liefhebbers van luistermuziek. Als wielerliefhebber heb ik (van de 20 minuten dat ik aanwezig was) toen het meest genoten van Rondemiss, dat ook op deze cd voor komt. Daar je het nooit eerder gehoord hebt denk je automatisch aan een nieuw liedje, maar dat ligt toch anders.
    Voor de uitleg hiervan en de totstandkoming van “Verzamelaar” laat ik BJ hierover zelf aan het woord:
    VERZAMELAAR omsluit een dertiental liedjes die me enorm dierbaar zijn, ook al vielen ze ogenschijnlijk door de jaren heen steeds buiten de boot bij het samenstellen van een “BJ Baartmans”of “BJ's Wild Verband” album of vonden ze in den vreemde onderdak. Dat laatste is niet zo gek want sommige van deze liedjes zijn in opdracht geschreven: De Trein voor een liedproject over Kamp Vught, Stroom en Tiengemeten voor een album dat ik produceerde voor Natuurmonumenten, Rondemiss als themanummer bij een heel amusante jaarlijkse wielren-talkshow in Nijmegen en Stil geluk als beoogde soundtrack bij een boek- en filmdocument (“Klaar”) over een aangekondigde zelfgekozen dood, een project dat overigens op de plank is blijven liggen. Een aantal van de andere liedjes staat al jarenlang op het live repertoire, zijn heel vrij van vorm en helemaal op hun plek op het podium en leken dus moeilijker vangbaar in een officiële studiosessie. Niets bleek minder waar! We hebben ze denk ik echt te pakken gekregen, gewoon zonder er veel woorden aan vuil te maken en met alle ruimte voor de “vibe”, de sfeer van het moment. Dat is ook de kracht van werken in de gekoesterde Studio Wild Verband. En dan zijn er een paar voor mij bijna te intieme liedjes. Ze hebben soms een lang traject nodig om hun ware aard te kunnen tonen. Een levensveranderende gebeurtenis om echt betekenis te kunnen krijgen. Of een tweede huis om zich te hervinden. Woorden vallen niet zomaar altijd op hun plek. Ook niet na 35 jaar tekstdichten en een stuk of 15 albums verder als vertolker van eigen werk. Op dit album staan een paar stukken waar mijn gitaar of de karakteristieke sound van Mike Roelofs en mij het hele verhaal vertellen. Het zijn bijna onopvallend ongewone verhalen van alledag, van en voor iedereen. Soms prettig licht, soms intens zwaar. Niets uit de weg gaand. Bij het samenstellen van VERZAMELAAR viel ineens zo veel op zijn plek dat het wel al in de lucht moet hebben gehangen in deze vorm, zo persoonlijk maar ook zo deelbaar. Bij deze! Hartelijke groet, BJ Baartmans
    Voor mij als recensent valt hier weinig aan toe te voegen, al wil ik wel kwijt dat BJ mij meermaals weet te raken en Niemand Kent Je, zijn versie van Nobody Knows You (When You’re Down And Out), voor mij toch wel het toppertje van deze cd is met Stroom als goede tweede! Ook bewijst hij weer eens dat hij naast producer en fantastische tekstdichter een uitmuntend gitarist is zoals hij vooral op de instrumentale nummers Malaga Blues, Round Ronda en Verzamelaar laat horen. Enkele liedjes hebben inderdaad veel te lang op de plank gelegen maar zijn nu gelukkig met behulp van Mike Roelofs – allerlei toetsen, Sjoerd van Bommel – drums, Gerco Aerts – (contra-) bas, Bart de Win – piano – accordeon en Emil Szarkowicz – klarinet op deze cd gezet!

    © Harm Lutke

    BJB

     

  • Ton Engels – Herfstkampioen

    Ton Engels 315

    Gek is dat, dat je als Limburger eigenlijk weinig met Limburgse (lees: dialect) muziek hebt, bepaalde carnavals-liedjes en de Limbo Cajun vrolijkheid van Rowen Hèze daar gelaten. Heb ik nu het licht gezien en kom ik tot inkeer nu de CD “Herfstkampioen” van Ton Engels vlijtig zijn rondjes in mijn speler draait? Het lijkt er wel op, want nondejuu als ik de teksten van Engels in het Engels zou horen, zou ik van zijn werken enorm enthousiast zijn. Nu moet ik er in groeien, maar werpt iedere draaibeurt wel zijn vruchten af.
    Als wielerfan ging bij het lezen van de titels mijn belangstelling meteen uit naar het eerbewijs aan Tom Dumoulin, dus werd track 10 als eerste bezocht. Dit nummer zat dermate leuk in elkaar dat ik nieuwsgierig werd naar de andere 11 songs, sorry, liedjes.
    "Herfstkampioen" opent met het catchy Okay Okay Tattoo, tekstueel een leuk verhaaltje over de met uitsterven bedreigde MZT-er. (Muzikanten Zonder Tattoo’s). Prachtige vondst!
    Ton Engels krijgt op zijn 7de album voornamelijk hulp van Eric Coenen op bas, Arthur Lijten op drums en Mike Roelofs op toetsen, daarnaast werken er een aantal gastmuzikanten mee wiens namen in het booklet terug te vinden zijn. Ton Engels is de beroerste niet, zo blijkt. Wetende dat niet iedereen het Kepelse dialect verstaat vindt je in het booklet ook de teksten in het Nederlands terug. ,,Dat levert uiteraard niet automatisch een aardige Nederlanstalige songtekst op” aldus Ton. En hij kan het weten als docent songwriting zijnde aan de rockacademie in Tilburg.
    Terug naar de muziek. Ik sta er van versteld dat deze CD mij 43 minuten lang weet bezig te houden, sterker nog, nu ik u mijn bevindingen op deze pagina toe vertrouw heb ik “Herfstkampioen” al 8 keer gedraaid!
    “Herfstkampioen” is een veelzijdige CD door het assortiment aan stijlen en ook teksten waar je humor, diepgang en zelfspot in terug vind.
    Tuurlijk heb ik mijn persoonlijke voorkeur en daarbij komt de afsluiter Dezen Aovend - een bijna meezinger die niet meer uit je hoofd gaat – als winnaar uit de bus, maar nummers als Okay Okay Tattoo, Hallo Veurjaor en Tom Dumoulin die iets luchtigs hebben, het bluesy Makt Niks Oet en Kamiel, de country-rocker Angers (De Waanzin) behoren ook tot mijn favorieten. Deze worden dan weer door Ze Zeet, D’n Erste Kersmis, Einde Bericht, Canada en Weg op de hielen gezeten.
    Nu heb ik blijkbaar toch nog alle nummers genoemd, nou ja, dat bedoel ik dus: Prima album!!!
    © Harm Lutke

    Ton Engels 625