Factor, Factor,

  • jazzOUT

  • Baeker Blues Side 2015

  • Bluesrockfestival Tegelen 2016

  • BRUL contest

  • Joal Kamps in Brunssum

  • Parkcity Live

  • Secret Rule in De Maasvallei

  • Factor - Lucky Numbers

    factorcd-300x310

    Beste Jan,

    hier weer een berichtje van Harm.

    Graag wil ik even terug komen op ons gesprek na de 32e editie van Bluesrock Tegelen, verleden jaar. Daarin gaf je aan dat het zeer moeilijk was om bands te vinden die nog authentieke blues konden spelen. Daar had je een punt. Maar er gloort weer hoop aan de blueshorizon! En,….het komt nog uit Nederland ook! Daarom hierbij een tip.
    Onlangs trof ik de cd “Lucky Numbers” van de half Nederlandse, half Engelse band Factor in mijn brievenbus aan. Een cd zó goed dat het nu al een collectors album genoemd kan worden, want doordat zij het in eigen beheer hebben opgenomen zullen er waarschijnlijk niet veel exemplaren geperst zijn. Het zal echter (naar mijn mening) niet lang duren dat deze band van ‘oudere jongeren’ -dus met veel ervaring- bij een groot label zal tekenen.
    “Lucky Numbers” is een aaneenschakeling van verrassingen. Bij de opener, Lucky Numbers, is het al meteen raak! Het nummer ademt de sfeer uit van een nachtclub zoals je die vroeger in zwart-wit films zag en wordt naast een heerlijke gitaarsolo van John Dirven gedragen door sax en sex.
    Voor de sax zorgt Tony Peters, voor de sex het zwoele stemgeluid en de zangstijl van zangeres/organiste Linda Jarvis. Het is een nummer waar dames die gewend zijn op de tonen van 'You Can Leave Your Hat On' hun kleren te verliezen wel raad mee weten. Dat zwoele in Linda’s stem wordt nog eens benadrukt in Billie Holiday’s Don’t Explain.
    Daarmee zijn we er nog niet want ook een heerlijke zwijmelblues als I’ll Take Care Of You of She’s Got A Problem zijn van een ongekende Nederlandse kwaliteit.
    Een van de hoogtepunten van dit debuut album is het door John Dirven geschreven en van fantastisch gitaarspel à la Gary Moore voorziene 1000 Reasons.
    De band, die verder uit Piet Tromp (bas) en John Rietberg (drums) bestaat, draait zijn hand ook niet om voor een ruige boogie als Bad Boy, dat het net als Sam’s Stomp en Back On Track goed op het festival zou doen. De veelzijdigheid van Factor wordt nog eens benadrukt door de dixieland invloeden op het swingende Just Forgot en het vrolijke What A Day, dat mij aan Gruppo Sportivo doet denken.
    Santana fans worden zeer zeker blij door het met Latin invloeden doorspekte Inner Soul, met wederom weergaloos gitaarspel van John. De romantici onder ons zullen dan weer met de schuiver All It Takes in hun nopjes zijn. De cd eindigt met het funky/jazzy/fusion-achtige Factor.
    Met deze cd geven zij een overtuigend visite kaartje af door een staaltje van hun veelzijdigheid te geven. Vooral de slowblues songs, waarvan 2 van eigen hand, zijn top.

    Dit jaar oogste Barrelhouse veel succes op het festival, volgend jaar zou dit succes voor Factor weggelegd kunnen zijn. Het is een band dat ieder genre aan kan. Ook een band die desgewenst authentieke blues kan en wil spelen en daarmee tegemoet komt aan de notoire mopperaars die jaarlijks wat te mekkeren hebben over de jonge bluesbands.

    Kortom Jan, ik denk niet dat je met het vastleggen van Factor een risico neemt!


    Met vriendelijke groet,
    Harm
    www.gezien-gehoord.nl

    lucky625

  • Lady Jane – back to 2020

    Blues Company

    lady jane 350

    Wat een vreemde titel, heb ik iets gemist? Ik ben nog niet eens halverwege dit (ramp)jaar!
    Lady Jane is een nieuwe band, maar dan wel met oude rotten. Een blik op de personeelslijst leert dat we hier te maken hebben met een aantal ex (?)-leden van Factor. Deze half Nederlandse, half Engelse band bracht alweer 4 jaar geleden het indrukwekkende album “Lucky Numbers” uit, waarvan de recensie (zie elders op deze site) in de form van een sollicitatie-formulier aan Jan Smeets werd beschreven. Daar werd blijkbaar niet op gereageerd, reden voor de band om nog beter voor de dag te komen als Lady Jane. Was ik al diep onder de indruk van “Lucky Numbers”, van “back to 2020” ben ik dat nog meer!
    Linda Jarvis (vocals/keys), Johnny Dirven (gitaar/vocals), Piet Tromp (bas/backings) en Don Heijne (drums/backings) hebben het gepresteerd om het album van 14 tracks te voorzien, waarvan 11 eigen composities en 3 covers.
    Met Come On Home wordt er met enige voorzichtigheid gestart en die rustige sfeer wordt op Love Song nog even vast gehouden. Back To Bed is iets ruiger mede door het gitaarspel en de rauwe stem van Johnny Dirven. Hij beheerst vele stijlen zoals ook te horen is op Let’s Forget waar toch wel iets van Carlos Santana doorklinkt. The Drains is een pakkende shuffle met rock passages in de solo’s. Een slowblues mag natuurlijk niet ontbreken en met Fire On The Floor worden de oortjes verwend en de oogjes gesloten. De rock’n roller Never The Same haalt je daarna uit de relax modus en daarop kunnen de voetjes van de vloer (kl*#^ koptelefoon).
    Een bestaande song een eigen smoel geven komt de uitvoerder vaak op scheve gezichten te staan. Niet iedereen is een kei als Joe Cocker, maar de versie die Lady Jane van Something (The Beatles) maakte komt glanzend uit de verf.
    Choo Choo en Like A Knife is kaasje kaasje voor de bluesrock liefhebber, waarbij de laatste door zijn uptempo toch een hoger percentage rock in zich herbergt. Back On Track is qua ritme moeilijk te plaatsen want je hoort zowel Reggae als Funk en Rock.
    Willin (Little Feat) krijgt ook weer een eigen bewerking en reken ik samen met het daarop volgende Destiny tot een van mijn favorieten op dit fascinerende album.
    Ze gaan er uit met een heerlijke, goed uitgewerkte slowblues en wederom komt de vierstemmige zang goed tot zijn recht. Als de laatste tonen van 1000 Reasons wegsterven leert een blik op de klok dat we ruim 62 (!) minuten verwend geworden zijn door een zeer veelzijdige band met toekomst perspectief.
    Misschien dat we, als we over een jaar of 5 ‘back to 2020’ gaan kunnen vaststellen dat dit jaar toch nog wel meeviel!
    © Harm Lutke

    lady jane 625