Etan Huijs

  • Etan Huijs – Dreams In Multicolor (EP)

    001 etan h

    Binnen een jaar na het verschijnen van zijn goed ontvangen album “The Monochrome Veil” weet singer/songwriter Etan Huijs ons – liefhebbers van Americana en folk – alweer te verblijden met nieuwe werken die een plekje vonden op zijn in Januari te verschijnen EP “Dreams In Multicolor”.
    Stil zitten past niet in het straatje van Etan en zo ontstond het plan om een EP uit te brengen met daarop een zestal album tracks van “The Monochrome Veil”, maar dan in uitgeklede versies, akoestisch dus en met een strijkje. Maar zoals dat met ras artiesten gaat sloeg gaande weg de inspiratie toe en dat leverde een 5 tal gloednieuwe songs op die perfect aansloten bij eerder genoemde CD.
    Om aan deze sound vast te houden had Etan voor de begeleiding ongeveer hetzelfde personeel ingehuurd en dat betekend dat we – netjes over de EP verdeeld - wederom kunnen genieten van het vakmanschap van Jori van Gemert: vocals, piano, Kyle Janssen: akoestische gitaar, akoestische bariton gitaar, vocals, Rens van Dijk: bas, staande bas, mandoline, vocals, Renee Wijnhoven: cello, Alex Akela: viool, accordeon en last but not least BJ Baartmans: akoestische gitaar, banjo, mandoline, dobro, piano, percussie en vocals.
    Na de vingeroefeningen in de 53 seconden durende intro Octarine wordt er afgeteld voor The Lake en verkeer ik weer meteen in de stemming die ik op “The Monochrome Veil” achtergelaten had.
    In Marigold Sun- dat de turbulente tijd waar in we leven als onderwerp heeft – geeft Etan uiting aan de vreugde die hij voelt bij het betreden van het podium, dat aan voelt alsof je een oude vriend begroet.
    Met een speelduuur van bijna 7 minuten neemt Bobby bijna een derde van de CD in beslag. Etan noemt het zelf een vervolg op Josephine, een bijzonder sterke track van “The Monochrome Veil” en door deze 2 nummers achter elkaar te luisteren hoor je inderdaad weer de magie tussen de stemmen van Etan en Jori terug.
    Red Blue Yellow wint het voor mij wanneer het op een liedje aan komt waarvan het refrein meteen hangen blijft en tot meezingen uitnodigd. Dat wil niet zeggen dat ik niet gecharmeerd ben van een luisterlied als Sea Of Life. Integendeel! Met een subtiele begeleiding krijgt deze herbewerking van Wild Are The Waves (“The Monochrome Veil”) meer diepgang en houd nog meer de aandacht vast.
    Rest me nog te vermelden dat de productie en mix van “Dreams In Multicolor” in handen was van BJ Baartmans en de cd gefinancieerd werd met de hulp van het Prins Bernhard Cultuurfonds.
    Knap geschreven songs, heerlijke op elkaar afgestemde vocalen en vakkundige begeleiding zorgen voor een streling van de oren en dat is in deze barre, depressieve tijden de beste ‘booster’ die je wensen kan.
    De songs op “The Secret Us”, “The Monochrome Veil” en ook deze EP hebben van Etan inmiddels een handtekening-waardig artiest gemaakt!
    © Harm Lutke

    001 etan huijs

  • Etan Huijs – The Monochrome Veil

    etan 375

    Eigenlijk weet je al als je de deelnemerslijst op een hoesje ziet dat het met de cd wel goed zit en wat je mag verwachten. Dat is met “The Monochrome Veil”, het nieuwe album van Etan Huijs dat tot stand kwam met medewerking van Pop in Limburg en Provincie Limburg ook zo het geval.
    Naast de singer-songwriter en zijn band (Jori van Gemert – vocals, toetsen, Kyle Janssen – gitaren, vocals, Rens van Dijk – bas, mandoline en Roel Trommelen – drums), verschijnen ook de BJ Baartmans one-man-band, Alex Akela – viool, accordeon en trompettist Nando van Westrienen aan de start. Allen verkeren zo te horen in topvorm!
    Etan schrijft liedjes die prima gedijen in de biotoop van Folk en Americana. De openingstrack Ghost Town voldoet volledig aan deze verwachtingen en lijkt door zijn oorstrelende geluid een verlengstuk van zijn vorige cd “The Secret Us". Maar dan volgt Josephine en hierin heeft Etan voor een andere aanpak gekozen. Dit duet met Jori van Gemert blijkt na enkele draaibeurten een bijzonder sterk nummer te zijn dat raakvlakken vertoont met Where The Wild Roses Grow (Nick Cave en Kylie Minogue). Naast het fraaie arrangement is het eigenlijk de loepzuivere, heldere stem van Jori die de hoofdrol opeist. Het is niet direct een song die je tussen Americana en Folk zult verwachten, maar wel een die hangen blijft en terecht als single is uitgebracht.
    Met het maar liefst 7 minuten durende Arc zitten we weer terug in het spoor dat we even bijster waren. Ook op het door een mondharmonica ingeleide en naar Country neigende Cautionary Tales horen we weer prachtige close harmony en laat Jori zich in haar enthousiasme heel even solo horen. Met Wild Are The Waves zakt het tempo een beetje en maakt vrolijkheid plaats voor een iets somberder geluid. Als een vloedgolf valt er na ongeveer 3 minuten een kakofonie van geluid over je heen. Dat duurt maar even, want daarna wordt het ebben ingezet.
    The Last Train Home is beslist geen Intercity, maar een verhalende song in een niet al te snel tempo, waarop de viool nadrukkelijk aanwezig is.
    Net als het eerder genoemde Cautionary Tales is Veil Of Love ook een hoogwaardige country song, zo eentje waarmee je in deze setting in de Grand Ole Opry geen slecht figuur zou slaan.
    The Passenger ligt een beetje in het straatje van Josephine en bestaat uit 2 gedeelten. Het start subtiel in zang en begeleiding, maar als het aantal instrumenten toeneemt ontplooit dit 2e duet – dat tevens een elegante gitaarsolo bevat – zich als een waardige afsluiter van een album dat al na de eerste draaibeurt lekker wegluistert.
    De fantastische samenzang en begeleiding dragen hier uiteraard aan bij, maar de songs zijn op zichzelf zo sterk dat ze enkel met akoestische gitaar begeleiding niet ten onder gaan.
    In mijn recensie van “The Secret Us” plaatste ik Etan al in de top tien van Nederlandse songwriters, een mening waar ik na het beluisteren van dit album nog steeds achter sta!
    © Harm Lutke

    etan 700

  • Etan Huijs – The Secret Us

    Etan Huijs 325

    Etan Huijs brengt met zijn album "The Secret Us" zijn derde tastbare teken van leven uit en settelt zich (naar mijn mening) definitief in de top 10 van het Nederlandse singer-songwriter wereldje! De Limburgse singer-songwriter vind hierbij de niet geringe steun van BJ Baartmans (producent en te horen op de akoestische en de elektrische gitaar, de lapsteel, de bas, de mandoline, de banjo, de sitar, de bouzouki, de piano, het orgel, de synthesizer en de harmonica!). Maar "The Secret US" is geen duo album want Etan heeft diep in de buidel getast waardoor we ook nog bijdragen van drummer Jesper Albers, pedalsteel gitarist Diederik van den Brandt, trombonist Pieter van Vliet en het Red Limo String Quartet horen. Daar blijft het niet bij want er is ook een glansrol weggelegd voor de prachtige stem van Jori van Gemert.
    Voor dit album pende Etan 10 knappe songs neer die een prettige mix vormen van folk, Americana en popmuziek.
    De sitar maakt al meteen zijn entree op het instrumentale Forleikur en vormt een interessant duet met de slide gitaar, waarbij een orgel voor de begeleiding zorgt.
    Na deze intro is Etan zelf te horen op Little Birds, een aanstekelijk nummer dat het in zich heeft om als single uit te brengen, niet in de laatste plaats door dat Jori zich in de laatste minuut nadrukkelijk in de debatten mengt.
    Aanstekelijk is ook het lichtjes swingende Isaac And The Fallen Temple. Het Red Limo String Quartet zet een prima sfeertje neer in de pianoballad Silhouette Dancer. Prachtig ingetogen gezongen door Etan en dat is een kolfje naar zijn hand zoals ondergetekende vorig jaar op Koppelpop mocht ervaren. Op Blue Moon en later ook op Nocturnal Overdrive weet Etan folk op een prettige manier te verwerken met pop invloeden, terwijl op het tussenliggende Lonesome Traveler een sterke hang naar country merkbaar is, maar dan wel weer vermengd met het in dit genre ongebruikelijke geluid van de trombone.
    The Islander kabbelt traag voort en is een prachtig duet samen met Jori waarin de medewerking van het Red Limo String Quartet weer van grote waarde is. Counterweight heeft een beetje naargeestige, donkere intro waarin de trombone begeleiding domineert. Ondanks dat je hier een ingetogen met breekbare stem opererende Etan hoort blijft het nummer somber en contrasteert tegen The Rivers Flow dat zich net als de meeste songs op dit indrukwekkende album in uptempo een uitweg via de boxen/koptelefoon zoekt.

     © Harm Lutke

    etan huijs bf7