• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

6e editie Bluesrock Festival Oppe Ruiver

OpperuiverDSC02987

Fantastische 6e editie van Bluesrock Festival Oppe Ruiver.

Wat maakt Pasen leuker dan Kerstmis? Allereerst het feit dat er bij mijn weten geen Paas-liederen bestaan (ik hoop niet dat ik iemand hiermee op een idee breng) en vooral dat op eerste Paasdag het Bluesrock festival Oppe Ruiver plaats vindt. Veel over gehoord, maar nooit bij aanwezig geweest. Tot nu, want de 6e editie had zo'n aantrekkelijke line-up dat ik daar wel een uurtje rijden naar Reuver voor over heb. Zalencentrum ''De Schakel” is daarbij the place to be.

opperuiver16DSC01664klRalph de Jong stond er op het affiche vermeld, maar dat blijkt toch gewoon Ralph de Jongh met een H op het einde te zijn, wat een geruststelling is. (Dat het weglaten van de letter H tot een desastreuze devaluatie van een naam kan leiden, daarover kan ondergetekende meepraten.)
De Nederlandse vertegenwoordiger op de International Blues Challenge 2015 in Memphis stond solo al eens eerder op het festival en mag nu het festival openen met zijn band. Daarbij wil hij flink uit pakken, want hij heeft maar liefst 7 gitaren op het podium geparkeerd. Die mogelijkheid heeft hij want iedere band krijgt 100 minuten speeltijd! Ralph begint zijn set solo met het akoestische Burning Flame, afkomstig van zijn nieuwe dubbel album “Lonesome Man, Ocean Of Love”, dat met nog 8 andere nummers als een rode draad door de setlist loopt. Burning Flame wordt met klompen aan afgewerkt die hij snel wisselt voor laarzen als zijn 5 koppige band het podium betreed. De set gaat dan verder met Right Here By Your Side en It’s Allright. Het blijkt dat Ralph een aantal goede muzikanten heeft meegenomen die alle ruimte krijgen om te soleren op de sterke ritmesectie die uit bassist Nico Heilijgers en drummer Arie Verhaar bestaat. Naast Ralph zelf zorgen Arend Bouwmeester en Maarten Ouweneel respectievelijk voor de sax en gitaarsolo's terwijl de backing vocals aan Moon Anderson toevertrouwd worden. Enkele nummers leunen tegen het werk van de Rolling Stones aan wat het publiek wel kan bekoren. Ralph weet met zijn gedreven manier van spelen het publiek in te pakken maar scoort ook goed met rustiger werk als Come On In My Kitchen en met heerlijk slide spel op I Believe, I’ll Go Back Home. Naar hetgeen ik vandaag gehoord heb lijkt mij zijn nieuwe CD een absolute aanrader!

opperuiver16DSC03041klNaast het grote podium is een kleiner podium gebouwd dat het domein vormt voor de band die de onvermijdelijke ombouwpauzes dient op te vullen. Joost de Lange en band maken hier graag gebruik van en voelen zich prima thuis op dit podium dat door voornamelijk bordeel-rode lampen verlicht wordt. Als opvulling doe je Joost – gitaar/zang, Michell Goor – bas en Ramses Donvil – drums veel te kort! Hun 3 sets bestaan weliswaar voornamelijk uit songs van Rory Gallagher, Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix, maar ik heb zelden zo'n goede cover-versies gehoord. De echte bluesrock rakkers komen bij hen volledig aan hun trekken. Door hun inzet en de herkenbaarheid van de songs blijft de goede sfeer behouden. Wat mij betreft, en daarin sta ik niet alleen, mogen zij volgend jaar met eigen werken terug keren op het hoofdpodium.

opperuiver16DSC02688klEen goede sfeer is altijd lekker voor de volgende band, in dit geval zijn dat Wille and The Bandits. Zij die voor het eerst kennis maken met Wille Mathews kijken wel een beetje raar op als ze Wille
zijn werkplek knus zien inrichten met allerlei kleedjes. Een breiwerkje dat voor de bass-drum van Andrew Naumann gespannen is zie je ook niet dagelijks evenals de zes-snarige basgitaar van Matt Brooks of zijn vrij zeldzame Van Zalinge bas (Sting blijkt er ook een te hebben).
Maar ja, Wille and The Bandits zijn dan ook niet bepaald een doorsnee band. Zij mixen bijvoorbeeld rock met reggae en blues met folk en Latin ritmes. Een mix die aan blijkt te slaan. Zij toerden al met Joe Bonamassa, Status Quo en Deep Purple, stonden al 2x op Glastonbury en op het Isle of Wight festival en leverden een bijdrage aan de openingsceremonie van de Olympische spelen in Londen. Het eerste wat me opvalt is dat de hoge hoed die Wille pleegde te dragen en de dreadlocks die er uitgroeiden verdwenen zijn en Wille nu iets minder fotogeniek door het leven stapt.
Het trio opent hun set met Miles Away waarna Got To Do Better en Watch You Grow volgen.
Het eerste hoogtepunt dient zich daarna aan met hun versie van Crossroads, wat eigenlijk het enige echte blues nummer in de set is.
Bij Mammon stapt Matt Brooks voor het eerst van basgitaar over naar de Van Zalinge bas. Deze futuristische elektrische staande bas gebruikt hij soms ook als cello.
Wille wisselt regelmatig van gitaren, waaronder een lapsteel, die echter niet als een lapsteel klinkt. De aparte sound ontstaat door de 2 fuzz pedalen die hij met beide voeten op gevoel indrukt.

Dat de muziek van Wille niet iedereen zijn ding is blijkt vooral in het begin door het geroezemoes in de zaal dat hoorbaar is tijdens de akoestische stukken. Gaande weg verminderd dat en zie je toch ook fanatieke bluespuristen meedeinen op de vette grooves die door dit trio neergelegd worden.
Mocht Crossroads tot dan toe op het meeste applaus rekenen, met het afsluitende Angel werd toch wel het échte hoogtepunt bereikt. Wille schreef dit aangrijpende instrumentale nummer na het overlijden van zijn moeder, maar droeg het dit keer op aan de slachtoffers van Brussel. Na de ingetogen intro wint het bijna 15 minuten durende nummer door tempowisselingen aan kracht en voel je bij iedere aanslag de smart van de snaren druipen. Hiermee weten zij de hele zaal stil te krijgen, een stilte die door een oorverdovende ovatie beëindigd wordt. Er wordt 'we want more' geroepen, maar dat zit er helaas niet in vanwege het strakke tijdsschema.

opperuiver16DSC03014klDe tweede set van Joost de Lange moet ik missen omdat het voedertijd is en als ik terug kom staat Layla Zoe al op het podium.
In haar thuisland Canada heeft Layla de bijnaam 'Firegirl. Dat heeft deels betrekking op haar vlammende haar, maar nog meer op haar vermogen om een zaal in vuur en vlam te zetten met haar performance. Dat zal deze avond moeten gebeuren met haar Duitse begeleiders Jan Laacks – gitaar, Hardy Fischotter - drums en Daniëla Kruger op de bas.
Het is mijn eerste kennismaking met Layla die haar set begint met het ruige Backstage Queen, gevolgd door het ook niet zachtzinnige Pull Yourself Together. Lekkere binnenkomers, waarbij haar heerlijke rauwe strot mij een beetje aan Janis Joplin doet denken. Verderop in de set klinkt deze op Why Do We Hurt The Ones We Love erg veel als Anouk.
Met Gemini komt een prachtige slow blues voorbij en de gevoelige ballad A Good Man ligt ook goed in het gehoor. Ook de funk wordt niet geschuwd en Daniëla en Hardy leggen een stevige groove neer op Give It To Me.
Layla maakt veel contact met het publiek, maar nog meer met haar fantastische gitarist Jan Laacks, voor mij de verrassing van de avond. Hij is een echte leader die de meest fantastische tonen uit zijn instrument weet te halen en moeiteloos overschakelt van ruige rock naar een intense blues. Met een prachtige vertolking van Yer Blues wordt er een ode aan Jeff Healy gebracht en tevens de officiële set beëindigd. Een toegift kan niet uitblijven, die was trouwens al ingecalculeerd.
Of er een lichamelijk contact clausule in het contract van Jan Laacks is opgenomen weet ik niet zeker, maar je zou het wel denken als hij tijdens Rock 'n Roll Guitarman door Layla van alle kanten beswaffeld wordt, zij zich aan zijn voeten werpt en wulps over de vloer kronkelt. Hiermee kwam een einde aan een gelikte show, waarbij Layla toch iets minder indruk op mij maakte als bij mijn eerste kennismaking met Beth Hart en Dana Fuchs.

opperuiver16DSC03186klNa dat zich weer diverse luchtgitaren duels voor het 'Red light district' hadden afgespeeld op nummers als Shadowplay en Voodoo Chile, is het podium en de zaal klaar voor de kers op de taart: Ten Years After.
Zeer benieuwd ben ik naar Ten Years After in de nieuwe samenstelling. De oerbezetting met Alvin Lee, die op Woodstock doorbrak, heb ik nooit live gezien, maar wel 4x met Joe Gooch als snarenbeul. Hij en bassist Leo Lyons keerden TYA in 2014 de rug toe en gingen verder als Hundred Seventy Split. Daarmee verloor de band de energieke bassist die met zijn karakteristieke Britse uiterlijk -inclusief gevaarlijk gespitste snor - jarenlang het gezicht van de band vormde. Een meer dan goede vervanger vond men in Colin Hodgkinson, ook niet meer zo piep, maar met een staat van dienst om U tegen te zeggen (o.a. The Spencer Davis Group, Chris Rea en Maggie Bell). Het jonge gitaarwonder Marcus Bonfanti (o.a. The Boom Band) moet Joe Gooch doen vergeten. De mannen van het zittende werk, Chick Churchill – keys en Ric Lee – drums zijn gebleven zodat er toch nog een stukje Woodstock op het podium staat/zit.
Hun show in Reuver blijkt de eerste sinds 5 weken te zijn en zij hebben als headliner 2 uur ter beschikking.
opperuiverDSC01756klDe band opent sterk met Sugar The Road, waarbij Marcus zich als een energiek podiumbeest ontpopt die de ene na de andere vlijmscherpe solo op het publiek afvuurt. De tot 3x uitgeroepen beste bluesrock gitarist van Engeland doet helemaal niet onder voor Joe Cooch en als bonus beschikt hij ook nog eens een grofkorrelige, zware stem. Hits als Hear Me Calling, I'd Love To Change The World en Love Like A Man ontbreken uiteraard niet op de setlist en deze kunnen op veel bijval rekenen. Geheel in de stijl van de 60/70 er jaren komen er bas en drumsolo's voorbij. Na Working On The Road verlaat de band het podium en bewijst Colin zijn waarde voor TYA met een prachtige bas solo in Colin's Thing. Hierbij bespeelt hij zijn instrument als een leadgitaar en blijkt hij ook nog eens niet onverdienstelijk te kunnen zingen. Daarna is het na 50000 Miles Beneath My Brain showtime voor de bijna constant in nevelen gehulde drummer Ric Lee. Normaal vormen drum solo's voor mij het moment om een plaspauze in te lassen, maar bij het goed te verteren The Hobbit weet ik mijn blaas onder controle te houden.
Marcus gaat daarna weer als een razende op het podium te keer en vormt een schril contrast met zijn bedaarde metgezellen. Going Home kan niet uitblijven en wordt fantastisch vertolkt. De grootste hit van de band is tevens de afsluiter van een show die slechts 90 minuten duurde in plaats van 120.
Dit was het enige minpuntje van een prachtige Paasdag, die uitnodigt om er volgend jaar weer bij te zijn.

Meer foto's zijn uiteraard te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.