• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Subliem optreden van Wishbone Ash

WishboneAsh
Het is de laatste tijd een trend aan het worden dat bands van bepaalde leeftijd hun meest succesvolle album als thema nemen om te touren. Op voorhand is dit een succes, want fans van ook alweer een bepaalde leeftijd zullen zich niet de kans laten ontnemen om hun favorieten nog eens te zien vlammen op een inmiddels nostalgische trip down Memory Lane. Daar zit soms ook een risico aan als je niet meer in dezelfde line up het podium betreedt zoals het bij Wishbone Ash al helemaal het geval is, want alleen leadzanger en gitarist Andy Powell is nog over van de oerbezetting.


Je leeft dan toch met een bepaalde spanning naar hun concert toe dat op 07-01-'16 in het Parkstad Limburg Theater plaats vond. Een concert waar zij de naam van “Argus”, hun meest succesvolle album (1972), aan verbonden hebben. Fans die “Argus” grijs gedraaid hebben kennen natuurlijk iedere toon en klank van dit album en zijn benieuwd of ze diezelfde sound 44 jaar later nog weten te evenaren.

WA02Met dubbele gitaarsolo's en een progressieve sound wist Wishbone Ash in de vroege seventies vooral een zogenaamd intellectueel publiek aan zich te binden. Nu deze muziekvorm algemeen ingeburgerd is, vonden vele fans deze avond een zitplaats in de speciaal voor dit concert omgebouwde Limburg-zaal. Het podium had men laten zakken tot een platte vloer en er zitplaatsen gebouwd, waarmee gelijkertijd een intieme sfeer geschapen werd. Ook de volume knop werd iets terug gedraaid wat het geluid zeker ten goede kwam.
Daar was aanvankelijk niet iedereen blij mee, maar naderhand bleek dit een prima keuze te zijn om optimaal van het concert te kunnen genieten.

WA05De band weet meteen te overtuigen als ze hun optreden met The Power starten. Wat klinkt dit vocaal en instrumentaal goed! Ook op Deep Blues hoor je hoe perfect de instrumenten afgestemd zijn.
Andy Powell en Bob Skeat (bas) nemen de meeste vocalen voor hun rekening terwijl Andy met Muddy Manninen (ook lead gitaar) samen soleren. Het betere drumwerk is in veilige handen van Joe Crabtree.
Voordat de band aan het "Argus" repertoire begint, maakt de zaal eerst nog kennis met de titeltrack van hun nieuwste cd "Blue Horizon".
Bij andere bands is het als fotograaf vaak balen als je alleen maar tijdens de eerste 2 of 3 nummers mag fotograferen, maar bij Wishbone Ash maakt dat niet veel uit want na deze eerste 3 nummers zijn we al ongeveer 20 minuten verder.

WA03De intro van Time werd met luid applaus ontvangen en bij ieder volgend nummer stijgt mijn bewondering voor deze band. Voor de liefhebbers van gitaar-muziek is het smullen geblazen, al zijn het niet enkel de beide gitaristen die alle aandacht trekken. Door het perfecte geluid valt ook op met welke toewijding Bob Skeat en Joe Crabtree hun instrumenten bespelen, ook zij lijken constant te soleren.

“Argus” was als elpee altijd al een lekkere luistertrip, daarbij doet de live uitvoering op deze avond niet onder! Je hoort vrijwel geen verschil met het album, al haalt de stem van Andy het in bepaalde passages ook maar net. Dat doet echter niks af aan het geheel.
Hier staan 3 meester gitaristen achter de snaren, die om de beurt soleren of tegelijk. Het komt visueel een beetje statisch over, maar het is dan ook geen noten neukerij. De manier waarop zij soleren straalt een bepaalde rust uit. Het zijn solo's die de melodie niet uit het oog verliezen en de songs naar een hoger niveau tillen.
Het hele “Argus” album wordt gespeeld en wordt met een kippenvel solo van Andy afgesloten in Throw Down The Sword.

Daarna is het tijd voor recenter werk zoals het door overstuurde gitaren gedomineerde Heavy Weather. Een van de hoogtepunten is het daarop volgende Baby What You Want Me To Do. Deze blues song van Jimmy Reed transformeert in hun bewerking door de prachtige synchrone solo van Muddy op de slide-gitaar en Andy, gaandeweg in hun eigen sound.

WA01Na een 'commercial break' van Andy, waarbij de merchandise aangeprezen wordt, volgt het bijzonder mooie Way Down South, afkomstig van hun nieuwe cd. Hierbij wordt optimaal van de gitaarknoppen gebruik gemaakt om het geluid telkens te laten wegsterven.
Het uptempo Open Road is de officiële afsluiter waarna Andy, Muddy, Bob en Joe onder een minutenlange staande ovatie de vloer verlaten.

Maar het is gelukkig nog niet afgelopen want Jailbait en Persephone staan op de setlist als 'encore', al wordt de laatste vervangen door Living Proof.

Zoals het altijd met boeiende concerten het geval is heb je geen notie van tijd. Die blijkt voorbij gevlogen te zijn, maar daar kom je pas na bijna 2 uur achter.

Na hun fantastische show is de band al vrij vlot in de merchandise stand aanwezig en neemt zich alle tijd om alles te signeren wat hen aangeboden wordt.
Dat is voor velen van de oudere jongeren (er blijken veel meer als 50 tinten grijs te bestaan) de kers op de taart, daar zij nooit eerder in de gelegenheid waren hun idolen van zo dicht bij te zien.

Hoe de rest van het nieuwe concert jaar zal uitpakken laat ik op z'n beloop, maar de ouverture was in ieder geval bijzonder goed geslaagd!

Een foto reportage van dit sublieme concert is te vinden in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics.