• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

CD release party Blo Ya Top

bloyatop
Blo Ya Top is al een aantal jaren een begrip in de Limburgse bluesrock/rock- scene. Aanvankelijk maakten zij furore als dé ZZ Top tribute-band van het zuiden, maar zoals het een band betaamd die verder wil komen werden er steeds meer eigen werken aan de setlist toegevoegd.
Dat resulteerde al in 2 albums die gretig aftrek vonden bij een gestaag groeiend aantal fans.
Die groei zit er nog steeds in en naast zaal optredens werden ook grotere festivals als ParkCity Live en Bospop aan gedaan.

bloyatop1Op vrijdagavond 4 december vond bij poppodium VOLT te Sittard de pre-release party van hun 3e album “Fever” plaats.
Cd release-shows zijn altijd sfeervolle concerten daar een band daarmee een vaak lange studio periode afsluit. Vergelijk het met een stel jonge veulens die voor het eerst buiten komen, zo vliegen zij er in en omdat het publiek voor het grootste gedeelte uit echte fans, familie en vrienden bestaat, ontstaat er in het algemeen een feestje.
Hoe populair Mr. Ferguson (Mark Vergoossen) – gitaar, Mr. E (Eric Fox– bas/zang en Mr. Huge (Paul Heuts– drums, zijn wordt duidelijk als er op een gegeven moment een file bij de kassa ontstaat, waardoor de band drie kwartier later als gepland begint. Dat was dan ook het enige minpuntje van deze zeer geslaagde avond.

Voor een goed gevulde zaal start Blo Ya Top (BYT) hun 18 nummers omvattende set met Hard To Say I'm Sorry Again. De setlist van deze avond is een mix van – uiteraard – nummers van het album “Fever” en oude(re) werken van de eerder uitgebrachte albums “Why Walz”en “Mayday”.

bloyatop6Na The Great Repple Depple In The Sky en Miss Terious zit de stemming er al goed in en dient zich het eerste gastoptreden van de avond aan als The Horns Of Chaos achter de band plaats nemen voor Sing Me Chaos. Bij deze blazers-sectie – ,,Nooit gedacht dat we ooit tezamen met toeters op het podium zouden staan” aldus Eric- bespeelt Christian Martens de saxofoon.
Christian wordt als een groot talent gezien en duikt net als Mark Vergoossen in allerlei bandjes op, het zij met sax of met keyboard. Mark kom je zo vaak tegen dat ik het vermoeden heb dat hij een rode lijn bij vele organisatoren heeft.

bloyatop2aAls de blazers het podium verlaten worden hun plaatsen in genomen door The BYT Babes.
Katia Salemi en Nicole de Seriere versterken de band vocaal op een zestal nummers waaronder Why Waltz en Yeah Right. Op deze nummers zijn de invloeden van ZZ Top nog duidelijk aanwezig, maar ze gaan er lekker in bij het publiek. Gelukkig zijn de dames niet ingehuurd omdat het oog ook wat wil, maar geven zij met hun backings de nummers een net even anders geluid.

De band heeft er zin in bij dit thuis optreden waarbij ze regelmatig fans begroeten hetgeen ook bijdraagt aan de losse sfeer. Uiteraard slaan de bekende nummers beter aan dan het nieuwe werk waar het publiek nog aan wennen moet. Op Fever gaat Mark helemaal los in zijn solo. Ondanks dat hij zijn gebruikelijke 'ik moet poepen gezicht' trekt lijken de meesterlijke solo's vanzelf te gaan. Mens en instrument zijn één!

bloyatop3Het is een komen en gaan van gastartiesten want als de dames na Lucky Lucky de band alleen laten schuift Mo Jones zijn orgeltje het podium op. Hij speelt mee op het nieuwe Perfect Caper – dat als single wordt uitgebracht – en op het aanstekelijke Barbeque & Freezeburn, waarmee Blo Ya Top toch weer een beetje terug gaat naar de ZZ Top roots.

Zonder gas terug te nemen rolt er een prima rock show over het podium en met zichtbaar gemak pakt de band het publiek in. De energie knalt van het podium! De grijns op het gezicht van de goedgemutste Mr. Huge wordt daarbij steeds groter en door de interacties met het publiek genieten zowel band als publiek van elkaar.

bloyatop4Tight Spot (volgens de setlist) is mijn persoonlijke favoriet vanavond. Heerlijk van opbouw met een slepende groove uit de bas van Mr. E, een beheerst en gestaag aanzwellend ritme door Mr. Huge en natuurlijk de met veel gevoel gespeelde solo's van Mr. Ferguson, die in een soort trance lijkt te geraken.

In totaal komen negen nummers van “Fever”voorbij waar onder Don't We All. Hiermee wordt de set afgesloten en trekt de band zich even terug voor de toegift(en), want daar ontkomen ze natuurlijk niet aan. De korte pauze wordt opgevuld door een video-clip die op het scherm geprojecteerd wordt. Deze amusante clip is ook op hun site te zien en toont de band als een drietal heikneuters. Bij de echte fans is dit geen nieuwigheidje meer en zij zingen de clip woord voor woord mee.

bloyatop5Bij terugkomst gaat het publiek pas echt los op Demolition Crush waarbij zich vreemde taferelen voor het podium afspelen.
Helaas komt er hierna met Catch Me If You Can, een nummer dat nog op geen enkel album staat, een einde aan een alleszins zeer geslaagde avond en ontstaat er later in het café weer een file, maar dit keer bij de merchandise-stand. Daar gaat “Fever”grif over de toonbank.

Een foto-reportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.