• GSDSC00823gebruiken
  • GSDSC00821a
  • DSC09085qa
  • DSC09747a1500gebr
  • DSC00615braa
  • CADSC00074b1000gebr
  • CADSC00117b1000a
  • brt-14-285ba
  • DSC01356qa
  • DSC01599slide

13e editie Koppelpop

koppelpop

Koppelpop 2015: Girlpower rukt op!

In het super drukke weekend van 29 augustus vond in het Limburgse Susteren de 13e editie van Koppelpop plaats. Met een aantrekkelijk affiche was het voor mij niet moeilijk om uit de 8 (!) festivals die deze dag in een straal van pakweg 50 kilometer plaats vonden voor Koppelpop te kiezen, waarbij de sfeer en de gastvrijheid die ik in de voorgaande jaren mocht ondervinden natuurlijk ook meetelden. De overkill aan festivals was de organisatie van Koppelpop, dat al jaren een vaste datum hanteert, ook niet ontgaan en zij speelden er handig op in door het publieks gedeelte van het Raadhuisplein iets te verkleinen.


Koppelpop staat bekend om zijn vaak verrassende programmering en eerlijk gezegd had ik van veel bands nog nooit gehoord, maar dankzij de videoclips die de site van het festival sierden, maakten ze me wel nieuwsgierig. Daardoor besluit ik om alleen aandacht aan de bands van het hoofdpodium te besteden en de ombouwpauzes te gebruiken om informatie over hen te verzamelen. Van de lokale en aanstormende talenten: Quartermen, Fear of Bliss, Paulo's Mendoncas, Trip to Dover en SonA, die op het tweede podium optreden, probeer ik dan enkele foto's te maken als de tijd het toe laat.

Het zonnige zuiden deed zijn naam deze dag iets te enthousiast alle eer aan, waardoor de eerste bands nog niet op de gehoopte publieke belangstelling konden rekenen.

DSC03388klStorksky, een project van zanger-gitarist Michiel Claessen, is een duo dat live in wisselende samenstellingen optreed. Voor zijn cd, die in november te koop zal zijn, gebruikte Michiel maar liefst 5 drummers, waarvan Lars Spijkervet vandaag naast hem mag zitten. Dat zittend werk niet altijd is wat je er van verwacht, wordt duidelijk als je Lars bezig ziet want hij werkt zich letterlijk en figuurlijk uit zijn naad (scheurt uit zijn broek) in een set die uitsluitend uit uptempo nummers bestaat. Het is sneu voor het duo dat ze voor een vrijwel leeg plein spelen, maar dat doet aan hun speelvreugde niets af. Zij die er waren kregen een boeiende set voorgeschoteld met scherp gitaarwerk en stuwende drums. Het geluid deed ondanks de tamelijk hoge zang van Michiel sterk aan de Queens Of The Stone Age deed denken. Dat is geen toeval want Josh Homme is één van de inspiratie bronnen van Michiel Claessen en met Qotsa brengt hij een eerbetoon aan zijn idool.

DSC03416klGing het er Storksky al niet zachtzinnig aan toe, met het Maastrichtse Sparrow Falls werd het hoogtepunt qua hardheid bereikt. Zij produceren een portie stevige post-punk rock en vliegen er meteen in met The Festering. Dit nummer is tevens de opener van hun cd “A Brimstone Harvest”, dat dan weer het tweede nummer op zowel de cd als op de setlist is.
Vrijwel de gehele cd wordt gespeeld, waarbij deze band die stijf van de testosteron staat een prima visitekaartje aflevert. Vooral frontman Merijn Verhees stuitert als een ongeleid projectiel over het podium en breekt met zijn lucht acrobatiek diverse hoogte records als het op 'zonder aanloop springen' aankomt. Een indrukwekkende show eindigt met Berlin, You're Muderer waarna het publiek om een toegift vraagt. Die komt er met Hybride Moment (The Misfits), de enige cover op de setlist.

DSC03641klDe Utrechtse Yvon Mocking heeft waarschijnlijk tijdens het afzakken naar het zuiden een tussenstop in Tilburg gemaakt bij een stylist die 'iets' met palletjes doet, want zij verschijnt op het podium in een ensemble dat de zelfbenoemde 'Toppers' doet watertanden. De zangeres die qua stem ergens tussen Pink en Anouk zit, heeft met de gitaristen Carlo Broere en Gert-Jan Steenhouwer, Marcus Rietveld aan de bas en Dirk de Nijs achter de drums een begeleidingsband waar menig zanger/zangeres jaloers op zal zijn. Een ambitieuze eenheid met als doel van ieder optreden een feestje te maken en dat lukt in Susteren ook. Yvon is met haar ietwat rauwe zang en podium presentatie een 'Rockchick' pur-sang waarnaar het leuk is om te kijken maar nog leuker om naar te luisteren. Op haar setlist, die voornamelijk uit rockige pop nummers bestaat ontbreekt haar single She Waits natuurlijk niet. Slechts 2 covers completeren deze list, maar over het algemeen kan ik concluderen dat de meeste zelfgeschreven songs meteen al lekker in het gehoor klinken. Kijk dan ben je in mijn ogen goed bezig en kijk ik verlangend uit naar haar eerste cd.

DSC03704klBlo Ya Top staat garant voor een stevige portie Bluesrock. Jarenlang golden zij in het zuiden - maar ook daar buiten- als de beste ZZ Top cover band en in deze richting moet je ook hun eigen werken zoeken. De (bijna) plaatselijke favorieten, de leden komen uit de omringende buurgemeenten, beschikken over een behoorlijke fan schare waarmee het plein voor het eerst goed gevuld wordt.
Ervaren als ze zijn weten Mark, Eric en Paul wel hoe ze het publiek dienen in te pakken en starten met Don't We All, een nieuw nummer dat net als Hard To Say, Dude, Sing Me Chaos en Fever op hun nieuwe cd zal prijken. Ondanks dat het geluid af en toe erg schel klinkt en zelfs even weg valt, laat het publiek zich er niet van weerhouden om – met of zonder luchtgitaren- uit zijn dak te gaan. Het geluid was het enige minpuntje in een verder goed verzorgde show waarbij het publiek ook betrokken werd.

DSC03769klTerwijl ik na hun optreden enkele aantekeningen maak wordt mijn aandacht afgeleid door een heldere stem vanaf het tweede podium die begeleid wordt door synthesizer klanken. Uit nieuwsgierigheid besluit ik mijn strategie te wijzigen. Die verrassende frisse muziek blijkt afkomstig te zijn van Trip to Dover, een duo uit het Brabantse Liessel dat bestaat uit Olga en Johannes Taal. Zij zijn een setje zoals Olga zelf zegt en het valt me eigenlijk nu pas op dat er naast hen dit jaar aardig wat familieleden op het podium staan: Merijn en Elmer Verhees van Sparrow Falls, Renske, Jochem en Jelle van den Bongarth (Fear of Bliss) en Cato en Joost van Dyck van My Baby.
Trip to Dover speelt zelf geschreven, soepel in het gehoor liggende electro-pop waarop het lekker meedeinen is, maar ook serieus werk wordt niet geschuwd. Kiss Fight Dance is een nummer dat naar aanleiding van een familie tragedie geschreven werd en je merkt dat ze het er even moeilijk mee hebben en elkaar opzoeken maar men herpakt zich snel, waarna dit nummer bij velen in het publiek voor kippenvel zorgt. Zij eindigen hun heerlijke set met Be Juliet. Voor mij en vele anderen vormde Trip to Dover dé verrassing van het festival.

DSC03827klZoals de titel van deze recensie al aangaf is girlpower aan een opmars begonnen en dat drukte dit jaar een stempel op het festival. Dat bereikt met Luminize zijn hoogtepunt als er met Marcela, Matilda, Tea en Irena maar liefst 4 dames het podium in beslag nemen. Afkomstig uit Kroatië, maar uit Den Haag opererend om Nederland te veroveren, ligt deze all-girl rockband aardig op koers want zij stonden al eens op Parkpop en Bospop. Om op deze festivals te kunnen schitteren heb je toch wel iets meer nodig als een charmant uiterlijk, wat in dit geval wel mooi meegenomen is.
Het is opvallend druk voor het podium als zij openen met Can We Go Back. Natuurlijk kunnen ze dat, maar eerst wil het publiek nog wat meer horen. Zoals hun singles Get It Back en Kill It With Love. Het 'ruigste nummer is getiteld F*ck You, maar op mij maakt het akoestische Follow You de meeste indruk. Met Goo Goo komt er een einde aan een onderhoudende set maar het publiek wil en krijgt meer. Na een mash-up van Lady Marmelade en Free Your Mind wordt onder luid applaus het podium verlaten.

DSC04159klMet My Baby had de organisatie de absolute afsluiter in huis gehaald. Het trio met (daar gaan we weer) front vrouwe Cato van Dyck, heeft sinds ik ze 2 jaar geleden op Conincxpop gezien heb een enorme vlucht gemaakt. Hun muziek heeft zich verder ontwikkeld en is opzwepender, zelfs dansbaarder geworden. Cato lijkt vaak in trance te verkeren en laat zich leiden door de strakke beat van drummer en broer Joost en het meesterlijke slide spel van gitarist Daniel 'Da Freez' Johnston.
Op de setlist prijken o.a. Remedy, 6x2, Uprising en Seeing Red, van het “Shamamaid” album , maar ook recenter werk van de “Loves Voodoo” cd: No Depression, Money Man en Juno Moneta.
Het inmiddels tjokvolle plein geniet met volle teugen van deze zinnenprikkelende muziek en dat uit zich bij sommigen in de meest vreemde dansbewegingen. Wel is het jammer dat de op de muziek aangepaste perfecte lichtshow voor het fotograferen rampzalig is.
Ook deze avond maakt My Baby weer vele fans en daarvan zal ik zeker enkelen terug zien op Bluesrock Tegelen, hun volgende optreden in Limburg.


Ondanks het geringere aantal bezoekers kan Koppelpop terugzien op een muzikaal zeer geslaagde en sfeervolle 13e editie.
Hopelijk zal dit, nog altijd gratis toegankelijke, festival, volgend jaar minder last van concurrerende festiviteiten hebben. Het is de organisatie en de vele vrijwilligers gegund!

Een uitgebreide fotoreportage vindt je in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.