• BatlordDSC00512q11
  • GMM532
  • DSC08037a1000 d011 04a
  • DSC06137 78c1
  • DSC06956q
  • pcl 259
  • PCLzaDSC05686a
  • DSC05123 0611

Weergaloze jubileum editie Midsummer Bluesnight.

014MBN

Het is feest in het Limburgse Mechelen. Nu is dat niet zo bijzonder want in de feestprovincie van Nederland is er iedere dag wel ergens iets te doen, het hoort bij de Bourgondische levenswijze van de zuiderling. Wat wel bijzonder is, is het feit dat op 22 en 23 juni de tiende editie van de Midsummer Bluesnight plaats vind en dat had men 10 jaar geleden niet kunnen vermoeden. Klein begonnen met enkele regionale bandjes is dit evenement uitgegroeid tot een vaste waarde op de (Blues) festival kalender. Zeg je Mechelen dan beginnen de ogen van de bluesliefhebbers – die ooit bij een editie aanwezig waren - te stralen.


De 10e editie werd in Speciaalbieren Café In de Kroeën gevierd met een extra dag. Voor ‘the night before’ werd Little Louis aangetrokken met zijn voorstelling ROOTS, een muzikale ontdekkingstocht naar de oorsprong van de Blues, waarbij hij naast zijn songs uniek beeldmateriaal vertoonde die vergezeld gingen met anekdotes en verhalen. Daarvoor kun je wel bij Little Louis aankloppen.

MBN 01In 10 jaar werden er tradities geboren en één daarvan is dat het publiek in het café door een akoestisch duo verwelkomt wordt, dat er ook voor zorgt dat de ombouwpauzes in de zaal sneller voorbij lijken te gaan. Deze eer viel dit keer te beurt aan Bas Paardekooper, die met zijn band de Blue Crue ook in Limburg furore maakte. 2 jaar geleden werd dit kwartet een trio en de bandnaam gewijzigd in Paardekooper. Vanavond is de gitarist met zijn ex-toetsenist Wouter Hoek naar het zuiden afgezakt.
Hook & Paardekooper dus, een doorgewinterd duo die tijdens hun 3 gevarieerde sets voor opstoppingen in het café zorgden en over aandacht niet te klagen hadden. Naast eigen werken als Gipsy Man, Lose The Blues en het schitterende, ingetogen Broken Heart 4 Sale, gaven zij ook een draai aan bekend werk als Wanted Dead Or Alive (Bon Jovi), Ain’t No Sunshine (Bill Withers) en een lekker ruige uitvoering van All Right Now (Free). Een terugkeer van dit duo, of als kwartet op de ‘mainstage’ strekt tot aanbeveling!

Na enkele inleidende woorden van de organisatie draagt spreekstalmeester Robin Smeets na 10 jaar deze zware taak over aan Richard van den Elzen, die vorig jaar met zijn band Big Rich and The Blacksmith Company een indrukwekkend concert gaf.
Als opener kondigt ‘de nieuwe’ Mike's Electric Mud aan, een nog vrij jonge band in zijn bestaan, maar wel vol getalenteerde, ervaren knapen die ook nog als gast-gitarist Paul Voestermans hadden meegenomen. Hij vervangt Marc Gijsen en weet blindelings de weg naar Mechelen te vinden daar hij met o.a. Deep & The Dudes en Reno’s Rumble hier al meerdere keren op het podium stond.
MBN 02Het repertoire van deze Limburgse band rondom zanger/bluesharpspeler Maikel van Bogget bestaat uit bewerkingen uit het oeuvre van o.a. Lester Butler & The Red Devils, The Fabulous Thunderbirds, Sonny Boy Williamson, Guitar Slim en Jimmy Reed. De oplettende lezer weet al genoeg: Dit kan alleen maar knallen! Dat doet het dan ook met nummers als Devil Woman, Going To The Church, I Cross My Heart, Big Boss Man en Tail Dragger. Het is niet alleen het harmonica spel dat de aandacht trekt, zeker zo mooi om te horen en te zien zijn de vlammende gitaar-solo’s van Peter Mathijs ‘PM’ Linsen en Paul Voestermans die niet voor elkaar willen onderdoen. Daarbij worden zij geruggensteund door de solide, stampende ritmesectie met Rick Bours achter de drums en bassist Henri Colbers.
Al bij de start heeft de band de goede flow te pakken en verbaast zich er zelf over dat het uur zuivere speeltijd zo snel om is. Dé verrassing van de avond is een feit!

MBN 03Kreeg Mike’s Electric Mud de zaal vanaf het begin in beweging, bij Slim Robin en Arie Verhoef ging het er iets anders aan toe. Ook alweer traditioneel wordt het middenstuk van de avond verzorgd door een duo dat – doordat zij zich niet achter een band kunnen verschuilen – met de billen bloot (Mr. Boo-Hoo nam dat in 2014 bijna serieus) authentieke blues over de goed gevulde zaal uitstort. Dit is Slim Robin (2x genomineerd voor beste bluesharpist door de Dutch Blues Foundation) en gitarist Arie Verhoef wel toevertrouwd. Gezeten op 2 stoelen brengen zij pure blues zonder opsmuk. Gewoon een harmonica, een gitaar en zang met gevoel, véél gevoel!
Een rust moment werd het allerminst want ze brengen o.a. swingende West Coast Blues. Op hun setlist o.a. eigen werken als Hoofs To The Hall, Sleazy Simon en Sticks & Stones dat de pan uit swingt. Ook zij weten het publiek te bewegen. Jammer is wel dat niet iedereen het respect kon opbrengen om tijdens de intensere nummers stil te luisteren. Het werkte ontzettend storend, want ik en velen anderen kwamen voor de muziek en hoefden niet perse te weten welke mest het beste bij Afrikaantjes gebruikt kan worden. Ondanks deze interrupties kwamen de harmonica liefhebbers volledig aan hun trekken en konden zij genieten van voortreffelijk harpspel in verschillende stijlen, soms zuiver dan weer lekker smerig. Het gitaarspel van Arie Verhoef had dit keer hoofdzakelijk een dienende rol, maar paste perfect in het totaal geluid.
Het enthousiaste publiek wilde en kreeg met One Last Meal nog een toegift.

De organisatie heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze gecharmeerd is van Rory Gallagher, de veel te vroeg overleden gitarist, die een inspiratie vormde voor talloze gitaristen/bands. Daarom had men als uitsmijter/headliner Sinnerboy gecontracteerd, doch op 13 juni ontving men het treurige bericht dat Barry Barnes in verband met persoonlijke omstandigheden zijn optreden met Sinnerboy moest annuleren.
MBN 04Een domper voor alle Gallgher fans, maar als je als vervanger T-99 kunt boeken heb je toch een waardige afsluiter.
Dit alternatieve Roots trio, bestaande uit Mischa den Haring – gitaar/vocals, Martin de Ruiter – drums/percussie/vocals en Donné la Fontaine – bas/rhythm gitaar, behoort al meer dan 15 jaar tot de top van de Europese Roots scene en stond al langer op het verlanglijstje. Een aangename mix van Rock ‘n Roll, Blues, country, Surf & Soul gaat er altijd in, het kost hen dan ook geen moeite om de zaal voor zich te winnen. De energie die van het podium afstraalt heeft zijn weerga op het publiek. Vrijwel het gehele concert, dat gestart wordt met Straitjacket, zijn er dansers – of wat er voor door moet gaan - vooraan te vinden. Hun muziek is aanstekelijk te noemen door bovengenoemde stijlen en verveeld niet met nummers als Lost Reason Blues, Motorcycle Years, Country Side Bound, het instrumentale Sayonara, Sun – waarbij Donné de gitaar ter hand neemt en Willow. De laatste is de afsluiter van de officiële set en roept vergelijkingen op met het geluid van My Baby. Tuurlijk komen zij niet weg zonder een toegift en dat worden er twee: Hay Fever en Look What You Did.
Hiermee kwam er een definitief einde aan de 10e editie van de Midsummer Bluesnight, die wederom de boeken in kan als een zeer geslaagde avond en tot meerdere vervolg edities uitnodigd. Afgaande aan de positieve reacties ben ik er van overtuigd dat er ook nu weer onder de publieke nieuwkomers meerdere terugkomers zitten.
© Harm Lutke

 Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.