• GSDSC00823gebruiken
  • GSDSC00821a
  • DSC09085qa
  • DSC09747a1500gebr
  • DSC00615braa
  • CADSC00074b1000gebr
  • CADSC00117b1000a
  • brt-14-285ba
  • DSC01356qa
  • DSC01599slide

Top programma op Bluesrock Oppe Ruiver 2018

BOR18

Voor de 8e keer veranderde het Limburgse plaatsje Reuver op eerste Paasdag weer in het episch centrum van de blues, of beter gezegd de bluesrock. Plaats van handeling is wederom Zalencentrum De Schakel waar op 2 podia 5 internationale bands je ca 8 uur uit de Paas-sleur proberen te rukken tijdens de 8e editie van Bluesrock Oppe Ruiver.
Het Zalencentrum doet zijn naam alle eer aan, want via een ‘toeristische route’ wordt je via enkele kleinere zalen naar de grote zaal geleid waar de optredens plaats vinden.

Bor 01Het Nederlandse Rootbag heeft de eer om het festival te openen. Richard van Bergen-zang/gitaar, Roelof Klijn-bas en – bijna papa - Jody van Ooijen-drums, hebben geen introductie meer nodig, zeker niet na dat zij in 2016 de Dutch Blues Award wonnen voor de beste band van 2015.
Het trio heeft er zin in en openen met de rock’n roller Right On Time. Ze hebben een uitgekiende setlist samengesteld met natuurlijk enkele tracks van hun nieuwe album “Walk On In”. Naast Right On Time en de titeltrack zijn dat Maybe Someday, Can’t Keep Up en That’s What You Do To Me, een meeslepende blues shuffle, die afgeleid is van een gospel om toch nog iets aan Pasen te doen.
Ook al gaat Headache 2Night over een vervelend wijf (aldus Richard), hierbij gaan wel de voetjes van de vloer!
Met Nobody Can Change Me staat er ook een Jimi Hendrix cover op de lijst en komt BB King even voorbij met She’s Dynamite waarbij Richard uitbundig solerend over de catwalk de zaal opzweept.
Er wordt ook even stilgestaan bij het overlijden van medeoprichter en bassist Dick Wagensveld, die geëerd wordt met song een waarvan mij de titel niet bekend is.
Walk On In, een heerlijk opzwepende Texas boogie, fungeert als afsluiter waarmee na ruim 1 uur zuivere speeltijd een einde komt aan een pot rauwe zompige blues van eigen bodem.

Bor 02Op de Southern Bluesnight heb ik 2 weken geleden slechts een glimp opgevangen van Guy Verlinde & The Mighty Gators. Dat was een wel overwogen keuze omdat zij gelijktijdig met Tweed Funk speelden. De kans dat ik deze Amerikaanse formatie nog eens tegen kom is vele malen kleiner dan dat ik van dit Belgische viertal kan genieten. En genieten deden ik en de goed gevulde zaal bij hun 2 sets op het kleine podium. Ook Guy-vocals, slide gitaar en harmonica, Stijn Bervoets-gitaar, Karl Zosel-bas en Benoit Maddens-drums hebben een variatie-rijke setlist samengesteld en beginnen hun eerste set met het funky Soul Jivin. Het direct meezingbare Rock ‘n Roll On My Radio, dat vergezeld gaat met scheurende mondharp en vette gitaarsolo en Good Ain’t Good Enough volgen waarna het de beurt is voor een fraaie vertolking van Ain’t No Sunshine (Bill Withers). Hierin zit naast een dubbele gitaar-solo ook een reggae intermezzo verwerkt. Het is jammer dat het podium wat aan de krappe kant is want de entertainer die in Guy Verlinde schuilt zou toch wel graag wat meer uit de voeten willen. Na Heaven Inside Your Head volgt de meeslepende slow blues A Whole Lot Of Lovin’. Tijdens het groovende Powerd By The Blues krijgt de band het seintje dat men met de ombouw op het hoofdpodium klaar is. Dat is aan een kant jammer, maar de wetenschap dat zij na de Big Pete Bluesband wederom het podium zullen vullen maakt veel goed.

Bor 03Bassist Roelof Klijn krijgt vandaag de titel ‘Beun de Haas’ mee (om in de Paas-sfeer te blijven) daar hij ook bij de firma Big Pete nog aan de bak moet. Hij verwisseld tijdens de 1e set van Guy Verlinde van werkkleding. Andere firma, ander kloffie, maar wel hetzelfde gereedschap. Naast Roelof weet Big Pete zich omringd door Joost Tazelaar – drums en Sander Kooiman - gitaar.
Bij deze band komen niet alleen de liefhebbers van het mondijzer aan hun trekken maar zeer zeker ook de gitaarliefhebbers, want Sander Kooiman ontpopt zich als een wereld gitarist.
Gestart wordt met Way Down South. Daarna maken Big Pete en Sander dankbaar gebruik van de loper die groovend uitgerold wordt door Roelof en Joost om ongegeneerd te soleren op I’ve Got My Eyes On You. Hoe lekker de uptempo nummers er ook in gaan – zij zorgen voor de fijne sfeer die in de zaal heerst – kippenvel momenten komen pas naar boven op een slow blues nummer als Come On In This House (Junior Wells) of een langzame versie van That Ain’t It.
De band zet een overtuigende set neer, waarbij subliem gitaarwerk en rauw scheurend harmonica spel als hoofdingrediënten dienen. Hun set wordt afgesloten met het zompige, rauwe Just To Be With You. Hierop laat Pieter “Big Pete” van der Pluijm nogmaals horen waarom hij een gevestigde waarde in de internationale blues-scene is. Ach als je door de originele Red Devils uitgenodigd wordt om tijdens hun Europese tour de legendarische Lester Butler te vervangen is dat eigenlijk geen verrassing meer.

Bor 04Tijdens de 2e ombouwpauze beklimmen (letterlijk en figuurlijk) onze zuiderburen weer het kleine podium. De 2e set van Guy Verlinde en zijn Mighty Gators grooved misschien nog wel meer als de eerste. Het publiek laat zich een nummer als If You Walk With The Devil van Guy Forsyth zeer goed smaken en gaat – naast Guy zelf ook – uit z’n dak op How How How. Gelukkig had hij een verlengkabel meegenomen, zo dat hij – over de boxen klimmend - via het hoofdpodium de catwalk kon bereiken. Met dit de-pan-uit-swingende nummer, (origineel van Guy Verlinde & The Houserockers waar Richard van Bergen ook deel van uitmaakte) komt er een eind aan hun aandeel in het festival. Hun onderhoudende en ook energieke show mag als een sollicitatie gezien worden om in de toekomst op het grote podium terug te keren.

Bor 07Ed Horowitz koos als artiestennaam Popa Chubby, een variant van pop a chubby (een erectie krijgen) en maakt al 25 jaar de podia 'all over the world' onveilig. De corpulente gitarist is een van de meest productieve muzikanten die er bestaan. Maar liefst 20 albums heeft hij op zijn conto.
Zijn optredens zijn altijd spraakmakend, niet alleen door zijn muziek, maar ook door zijn voorkomen. Hier staat (zit) iemand op de bühne! Na plus-minus 10 Popa-lose jaren vallen er meteen enkele dingen op. Allereerst dat hij zijn shows nu zittend afwerkt, maar ook dat hij zich beter weet te kleden. Vandaag gaat hij gekleed in een snoezig ensemble, bestaande uit een T-shirt met daaroverheen een ‘hesje’. De tijd dat hij mouwloze shirts droeg en daarbij het publiek op de voorste rijen een inkijk gaf op zijn nat bezwete oksel flora lijkt voorbij. Wat wel gebleven is, is zijn afgeragde gitaar (nu voorzien van enkele Hells Angels stickers) en gedrevenheid op het podium, ook al is dat zittend. Zijn begeleiding bestaat uit Anthony Candullo op bas en Thomas Curiano achter de combinatie trommels en bekkens. Zij hebben geen gemakkelijke taak daar Popa regelmatig improviseert blijft dit duo constant op hun hoede.
Bor 05Vanavond wordt het publiek getrakteerd op een bijna 9 minuten durende versie van Hey Joe, dat blijkbaar nog steeds een vast onderdeel in zijn show is. Nieuw is echter Two Dogs, tevens de titel van zijn laatste album. Wel weer herkenbaar is Nobody Loves Me Like I Love My Self. Een groot gedeelte van de set bestaat uit instrumentals zoals Chubby’s Boogie of Blues For Charly waar ook weer enkele herkenbare stukjes zoals Somewhere Over The Rainbow in voorkomen. Als special guest wordt Andrew Elt aangekondigd, die ook vaker bij Walter Trout opduikt. De zanger van o.a. 7 Miles To Pittsburgh, maar vooral dé Led Zeppelin tributeband Physical Graffiti krijgt Popa voor zijn solo van de kruk af met een schitterende versie van Rock and Roll, waarna het rustiger You Shook Me volgt. Ook de drumsolo van Popa ontbreekt niet, al had dat niet per se gehoeven, want ik hoor hem liever op de gitaar te keer gaan zoals in Wild Thing. Wild Thing Popa kan deze dag op veel applaus rekenen, net als zijn begeleiders die hem zeer goed van dienst waren.

Bor 08Tijdens de ombouwpauze tussen Popa en King King worden Guy Vanderlinde en kornuiten node gemist en nu valt pas op dat zo’n pauze langer lijkt dan het is.
King King toont zich een ware headliner en is kennelijk – gezien de vele T-shirts in de zaal – dé publiekstrekker. De Schotten stonden vorig jaar ook al op het affiche, maar door stemproblemen van Alan Nimmo werd op het laatste moment het concert gecanceld. De schade wordt deze avond ruimschoots goed gemaakt met een show die geen moment verslapt. Voor mij is het de eerste kennismaking met Allan Nimmo – gitaar/zang, Jonny Dyke – keys/zang, Lindsay Coulson – bas en Wayne Proctor – drums, die op AC/DC’s Highway To Hell te voorschijn komen. Niet bekend met hun werken heb ik me laten vertellen dat er gestart werd met (She Don’t) Gimme No Lovin’ en als 3e nummer Rush Hour gespeeld werd. Prachtig nummer, waarbij het publiek tot meezingen aangespoord werd en ik het herkenbare gevoel kreeg van: “Hé, die heb ik al eens gehoord”, zonder te weten van welke band dit nummer is.
Bor 06De verrassingen blijven komen want ook Wake Me Up komt me bekend voor. Meer titels moet ik helaas schuldig blijven, maar de band maakt een onuitwisbare indruk op mij met als hoogtepunt de 13 minuten durende afsluiter Stranger To Love. Hierbij bleek dat de catwalk zijn geld waard was, want ook Alan kan de verleiding niet weerstaan om deze rode loper te betreden. Zijn intense solo, waarbij hij het volume wegdraait, krijgt bijna de hele zaal stil.
Ze komen nog terug voor een toegift en verlaten daarna weer onder de klanken van Highway To Hell definitief het podium. Tussen de intro en outro zat wél ruim anderhalf uur lang een geweldig optreden geklemd, en ik weet nu al dat zodra de gelegenheid zich voor doet ik er weer bij zal zijn.

Na de Southern Bluesnight was Bluesrock Oppe Ruiver in een tijdsbestek van 2 weken het 2e indoorfestival dat terug kan kijken op een zeer geslaagde editie. Met zo’n goede seizoensstart beloofd 2018 heel mooi te worden!                                                     ©Harm Lutke

Een uitgebreide fotoreportage is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.