• GSDSC00823gebruiken
  • GSDSC00821a
  • DSC09085qa
  • DSC09747a1500gebr
  • DSC00615braa
  • CADSC00074b1000gebr
  • CADSC00117b1000a
  • brt-14-285ba
  • DSC01356qa
  • DSC01599slide

Dilana Smith rockt de Reünie.

dilana kop

Café-zaal De Reünie ontpopt zich steeds meer als hét podium van Limburg waar verrassende concerten plaats vinden. Na het wegvallen van The Rocktemple en Rock Heaven wordt er vooral een podium geboden aan bands van het hardere segment, waarbij de zogenaamde Femal Fronted Rock Bands zeer in trek zijn. Voor het subtielere werk als blues en singer-songwriters wordt naar het café uitgeweken waar de setting intiemer is.
Eén van de hoogtepunten van het nog prille seizoen zal ongetwijfeld het concert van Dilana Smith zijn die op 24 februari naar het zuiden afzakte. Zij behoort tot de categorie zangeressen die iemand als – laten we zeggen – Anouk niet graag op een festival voor zich heeft.

dilana 03Bij binnenkomst is de grote zaal van De Reünie redelijk goed gevuld en is de supportband Wenne! al aan hun 90 (!) minuten durende show begonnen. De Maastrichtse band speelt voornamelijk pop/rock en americana. Daarbij komen zowel covers van o.a. John Mayer, Van Morrison, Hothouse Flowers en Paul Weller voorbij, als ook eigen werken. Dat resulteert in een lekker wegluisterend repertoire, maar hier staan dan ook muzikanten uit de categorie ervaren knakkers op het podium. De eigen werken als Sing To Make Me Said en Borderland worden goed ontvangen. Heel bijzonder is Good Plan (for a dying man), een nummer dat geschreven werd om enkele – inmiddels overleden – vroegere bandleden te eren. De tijd vliegt om en dat is meestal dé graadmeter of een concert goed is of niet. Het koste mij in ieder geval geen moeite om aan Wenne! te wennen.

dilana01kleinNa een korte ombouwpauze komt het publiek – dat deze avond ook uit enkele meegereisde fans uit de noordelijke provincies bestaat – meer naar voren en is het showtime voor Dilana die met Mic Drop opent. Solid Gold en Super Soul – waarin ze ook rapt – volgen, waarna met Dead Flower het eerste rustpuntje wordt bereikt. We zijn pas 4 nummers ver, maar de avond kan al niet meer stuk, wat een geweldige performance!
Dilana voldoet aan bijna alle verwachtingen, ik zeg ‘bijna’, want zij was kleiner dan dat ik dacht. De beschrijving van ‘brokje’ dynamiet is dus volledig terecht. De lengte van de zangeres is in ieder geval een groot contrast met haar boomlange bandleden. Op deze laatste dag van de Olympische winterspelen had zij een ‘Noor(d)se combinatie’ meegenomen, die uit bassist Bonne van der Wal, gitarist Martijn Deuling en drummer Niels Voskuil bestond.
Als ze geen gitaar in haar handen heeft stuitert Dilana als een skippybal over het podium en vindt in bassist Bonne van der Wal de ideale sparringspartner. Vaak is het de gitarist die naast de zanger(es) middels solo’s de meeste aandacht op eist en staat de bassist er maar een beetje snarenplukkend bij, maar hier is het anders om. Bonne laat zich niet onbetuigd en beleeft zijn eigen show. De stelling dat Friezen een stug volkje zijn kan daarbij dan ook weer in de prullenbak.
dilana02kleinVoor Dilana is het een kolfje naar haar hand om net als Joe Cocker songs te coveren en het door haar rauwe stem een eigen identiteit te geven. Enorm indrukwekkend! Ga er naar aan staan om Zombie – dé hit van The Cranberries – niet te verkrachten. Dit nummer werd toch vooral gedragen door de uit duizenden herkenbare stem van de onlangs overleden Dolores O'Riordan. De versie en eerbetoon van Dilana was voor velen hét hoogtepunt van de avond, mede door de fraaie solo van Martijn Deuling. Dit jaar staat er een covers-CD aan te komen en het moet nog al gek gaan als dit nummer er niet opstaat.
Naast een fantastische zangeres is Dilana ook een ras entertainer. Er is veel interactie met het publiek, dat ze ook opzoekt bij het niet op de setlist staande Roxanne. Haar versie van de cover van The Police tijdens de Voice of Holland was voor velen, die haar nog niet kenden, de drijfveer om dit concert te bezoeken en daar hebben ze geen spijt van gekregen! Op de setlist staat ook Loud Silence, een nummer dat ze voor MS patiënten schreef. Het ‘leukste’ nummer is een in het Afrikaans gezongen Dozi cover die de titel Staan Net Een Biki Stil mee kreeg. Het publiek kreeg daarbij uitleg dat ‘biki’, dat als ‘pikkie’ werd uitgesproken, gewoon een ‘beetje’ betekende.
Hierna volgt haar grote hit Do You Now, alweer 18 jaar oud, dat volop meegezongen wordt. Ook indrukwekkend is Still Wanting, maar het aller ruigste komt pas in de toegift als Killing In The Name van Rage Against The Machine gespeeld wordt en De Reünie pas écht plat gaat.
Hiermee kwam eigenlijk veel te vroeg een einde aan haar anderhalf uur durende rockshow, een rockshow die alles had wat je van een rockshow mag verwachten!
Nu is het uitkijken naar haar nieuwe CD’s, want naast de covers CD verschijnt er dit jaar ook nog een album met nieuw werk.
2018 zou dus wel eens hét jaar van dit ‘brokje’ dynamiet dat zich Dilana Smith noemt kunnen worden!!!
© Harm Lutke

Meer foto’s zijn geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For more pics click on Reportages/Pics in the menu.