• GSDSC00823gebruiken
  • GSDSC00821a
  • DSC09085qa
  • DSC09747a1500gebr
  • DSC00615braa
  • CADSC00074b1000gebr
  • CADSC00117b1000a
  • brt-14-285ba
  • DSC01356qa
  • DSC01599slide

Veel nostalgie op 34e editie Bluesrock Festival Tegelen

BRT17kop

Op zaterdag 02-09-2017 vond alweer de 34e editie van het Bluesrock Festival Tegelen plaats, in de loop der jaren door het (vaste) publiek gewoon ‘Tegelen’ genoemd. Op papier zag het er niet naar uit dat de line up van deze editie hoog zou scoren, maar als ervaringsdeskundige (en bluesliefhebber met een brede smaak) weet ik dat dit best wel eens mee kan vallen. Never judge a book by his cover!!!

 

Bij aankomst in Tegelen tref ik het bekende beeld aan van bivakkerende bluesliefhebbers voor hun tentjes, caravans of campers op de plantsoenen of parkeerplaatsen rond De Doolhof. De meesten achter een bak koffie om de eventuele kater van de ‘NightBefore’ weg te spoelen. Bluesrock Festival Tegelen is sinds een aantal jaren uitgegroeid tot een tweedaags evenement, hoewel beide dagen qua organisatie los van elkaar staan. Het plateau van De Doolhof ziet er nog vrij verlaten uit, maar als ik naar beneden kijk zijn er toch al vrij veel stoeltjes bezet (door voornamelijk Limburgs publiek).
003BRT17klDe reden laat zich raden want als opener fungeren The Dynamics, een jonge Limburgse bluesband die als een komeet furore maakt. Voorlopige hoogtepunt is hun optreden op de befaamde Southern Bluesnight in Heerlen waar zij als ‘buskers’ meer indruk maakten als enkele buitenlandse ‘sterren’. Gitarist/zanger en bandleider Chivy Kuhles (23) geldt al vanaf jonge leeftijd als een uitzonderlijk gitaartalent en oogstte al succes met zijn vorige band Chivy and the Bluezicians”, maar met Julius Takacs – bas, Yannick Urselmann – gitaar en Stephen van Dolder – drums/percussie heeft hij zeer talentvolle muzikanten naast zich weten te scharen die ook nog eens – en dat is zeer belangrijk – een klik met elkaar hebben. Zij openen met een eigen versie van Voodoo Chile waarna met A Place To Go en Back To The Roots 2 eigen werken volgen. Het is aan een kant jammer dat de band – die toch een flink aantal eigen werken heeft - op safe speelt en een vijftal bewerkte covers op de setlist heeft staan. Daarvan maakt vooral Child InTime veel indruk. Dat maakt ook Stephen van Dolder als hij los kan gaan in een spectaculaire drum solo op het nummer DrummerBoy. Dit jaar heeft de organisatie voor een andere opzet gekozen en spelen alle bands 1 uur of langer. Het optreden van The Dynamics, dat met Johnny B. Good eindigt, loopt uit, maar kan op veel bijval rekenen. Met Bluesrock Tegelen kunnen deze jonge honden een nieuw hoogtepunt aan hun successen toevoegen. Wie weet waar zij over enkele jaren staan!


004BRT17klOp ieder festival kom je wel bands tegen waar je nog niet erg bekend mee bent en zo iemand is in mijn geval Michelle David. Gelukkig staat Internet vol met joetoepjes van muzikanten etc. Bij Michelle David zat ik gelijk goed toen ik de video van There’s A Light aanklikte. Wow, deze kleine zangeres die ook al eens de backings voor Diana Ross en Michael Bolton deed zou wel eens het hoogtepunt van het programma kunnen zijn! Zij en haar begeleiders van The Gospel Sessions stellen in ieder geval niet teleur, integendeel. Op opzwepende nummers als Need Your Help, Get On Board en My Praise is het moeilijk om stil te blijven staan. De energie spat van het podium en men bespeelt het publiek zonder moeite met There’s A Light en 99 ½. Voor Didn’t It Rain nemen de gitaristen plaats op stoelen en lijkt Michelle in een soort trance te raken. Bijzonder mooi is het langzame soul nummer There’s A Place, het enige moment in de setlist dat er gas terug genomen wordt. Na Gonna Be Alright verlaat ze even het podium om met de funky toegift Soldier terug te keren. Het kleine brokje dynamiet voelt zich overduidelijk thuis in de soul en gospel, maar mocht zij zich ooit eens aan de blues overgeven dan heeft dit genre er een diamant bij!


006BRT17klBij de naam Danny Polfliet denk je eerder aan een cabaretier dan aan een zanger/gitarist in het Americana genre. Danny Vera bekt dan een stuk lekkerder, ook voor een carrière in het buitenland. Danny wordt door Jan Smeets aangekondigd als de man die het kijken naar een voetbal programma dragelijker maakt en wenst het publiek veel plezier met pure rock ‘n roll. Met zijn bandleden Rob de Groot (gitaar), Eric Swinkels (keys), Gert-Jan Zegel (drums) en Almer Kaasschieter (bas) schotelt de Zeeuw het publiek een gladde, gelikte show voor. Daarin komen nummers voorbij als I’ve Been Around, So Tired en het Johnny Cash-achtige The Devils Son. Voor Maby Tonight, Maby Tomorrow hangt hij zich een prachtig bewerkte akoestische gitaar om die hij al met even veel flair bespeeld als zijn elektrische. Je merkt aan alles dat Danny gewend is om in theaters te spelen. Daar is het aan elkaar praten van de songs en het vertellen van anekdotes een onderdeel van de show, maar op een festival werkt dat echter storend. Hij eindigt zijn set met Folsom Prisson Blues, want het is tenslotte een blues festival. Eigenlijk was dit ook het hoogtepunt van zijn show.


001BRT17klDe ene gitarist is de andere niet. Bestede Danny Vera veel aandacht aan zijn uiterlijk: geen haartje scheef en strak in het pak met aan bijna iedere vinger een ring, voor Jan Akkerman hoeft dat allemaal niet en al helemaal niet op 70 jarige leeftijd. Hij was een van de grote publiekstrekkers deze dag. Voor hem kom je voor zijn fantastische gitaarspel en niet voor de show, want hij is ook een meester in het bijna niet bewegen. Met een blik naar links of rechts en af en toe een glimlach heb je het wel gehad. Het visuele aspect wordt gedragen door zijn band en de vrienden die hij voor deze jubileumtour heeft meegenomen zoals: Ruben Hoeke, ook al een uitmuntend gitarist, Bert Heerink, de zanger die met Vandenberg wereldwijd successen oogstte en saxofonist Wiek Vermeulen.
Gestart wordt met Baby What You Do To Me en wordt er bij de volgende songs heerlijk gesoleerd door Jan, Ruben en Wiek. Als extra verrassing had Jan zijn jongste dochter Laurie meegenomen, Zij zingt een drietal songs waaronder I’d Rather Go Blind, waarin Wiek weer op meesterlijke wijze een solo neerlegt. Hierna gaat het gezelschap terug naar de periode dat Jan bij Brainbox speelde. ‘The Bert’ is terug op het podium en Dark Rose volgt, waarbij de dwarsfluit vervangen wordt door een solo van Coen Molenaar op het keyboard. Op Summertime laat Bert horen dat hij een meer dan waardige vervanger voor Kaz Lux is en helaas komt hiermee ook een einde aan hun optreden. Hoewel Hocus Pocus als uitsmijter voorzien was is hier geen tijd meer voor daar het programma inmiddels al een kwartier is uitgelopen. De stagemanager is hier in onverbiddelijk. Jammer, ergens ontbreekt hiermee de kers op de taart.


002BRT17klNa een korte ombouwpauze is het tijd voor The Liberators. Deze Maastrichtse band boekten hun grootste successen tussen 1979 en 1992, daarna viel de band uit elkaar. Het ziekbed van hun inmiddels overleden zanger Wouter Post bracht de band weer bijeen, waarbij Maurice Peters de microfoon overnam. Er werd flink gerepeteerd en na enkele goed bezochte try outs werden nieuwe nummers geschreven die inmiddels op CD uitgebracht zijn. Tegelen is hun eerste grote optreden en de verwachtingen zijn hoog gespannen. Ze starten voortvarend met het instrumentale No Escape, gevolgd door I’m The Man en Voodoo Hoodoo. Het geluid is rauw en hard, zoals je bij bluesrock mag verwachten en daarbij doet voor het eerst de mondharmonica zijn intrede. Toch komt de band op de een of andere manier onzeker over en lijkt men te twijfelen of men het oude of het nieuwe werk gaat spelen. Dat is jammer want hierdoor weet de band niet te overtuigen en verslapt de aandacht van het publiek. Gelukkig weten zij zich te herpakken en slaan nummers als Swamp Shuffle en Let’s Ball Tonight goed aan.


005BRT17klNine Below Zero timmert al 40 jaar aan de weg met energieke en opzwepende bluesrock. Vanavond - tijdens het ombouwen is de duisternis ingetreden – hebben Dennis Greaves (voc/git), Mark Feltham (harmonica), Ben Willis (bas) en Mickey Burkey (drums) zich versterkt met en saxofonist/keyboardspeler waarvan ik de naam schuldig moet blijven. De band vliegt er in met Mechanic Man, I’m So Alone en Ridin On The L&N. Bij hen krijg je waar voor je geld en voor het podium wordt driftig gedanst (althans zo zou je het kunnen noemen). Op de setlist staat slechts 1 slow blues genoteerd (Madison Blues?) dat gepaard gaat met indrukwekkende solo’s van gitaar, sax en mondharmonica. Voor de rest is het uptempo dat de klok slaat. Ook een instrumentaal nummer ontbreekt niet. De trukendoos gaat open en Dennis bespeelt zijn gitaar van achter zijn nek. Nummers als Sugar Pie, Watch Yourself en 11+11 werken nog meer sfeerverhogend en er gaan op de eerste rijen enkele toeschouwers compleet uit hun dak. Laat deze mannen maar schuiven, die weten wel hoe ze een feestje dienen te bouwen.


007BRT17klVan de originele Yardbirds is momenteel alleen drummer Jim McCarty nog over. Door de jaren heen heeft hij veel ‘vogels’ het nest zien verlaten waaronder het supertrio Eric Clapton, Jeff Beck en Jimmy Page. The Yardbirds hebben altijd goede gitaristen gehad en met Johnny A. hebben ze weer een super atleet op de snaren binnen gehaald. Verder bestaat de band uit John Idan (gitaar), Myke Scavone (harmonica/percussie) en Kenny Aaronson (bas). De hele dag loopt alles op rolletjes, doch het venijn zit em in de staart. Aangezien men een vergunning heeft tot 23.00 uur en men al een kwartier achterstand op het schema heeft is de speeltijd van de Yardbirds al ingekort. Als er zich dan ook nog problemen met een pedal van Johnny A. voordoen, gaat dat ook weer van de tijd af. Daarom wordt meteen de vaart er goed in gezet en hits – of in ieder geval bekende songs als Heart Full Of Soul, Shapes Of Things en Over Under Sideways Down passeren de revue. Met de slow blues New York City Blues wordt even gas terug genomen maar met Come Tomorrow gaat het weer volle kracht vooruit. Absoluut hoogtepunt is voor velen hun versie van Dazed and Confused dat menigeen kippenvel bezorgd. Hun energieke set en ook het festival wordt afgesloten met de toegiften Train Kept a Rolin en I’m A Man.
De 34e editie kreeg met de covers van The Dynamics, een reis door het oeuvre van Jan Akkerman, de wederopstanding van The Liberators en de programmering van Nine Below Zero en The Yardbirds een nostalgisch tintje en dat is best lekker!
De 34e editie van ‘Tegelen’ was misschien niet de beste aflevering maar scoort wel een dikke voldoende!!

Een uitgebreide fotoreportage van 193 foto's is geplaatst in de categorie Reportages/Pics.

For 193 pics click on Reportages/Pics in the menu.